درنگ

پتانسیل‌دریایی ظرفیت‌گردشگری

خلیج فارس نامی آشنا برای ایرانیان و یادآور ناخدا خورشید، لنج‌های ماهیگیری و موسیقی محلی آن بوده است. امروزه هم در سطح بین‌المللی به عنوان شاهراه نفتی منطقه خاورمیانه و با اهمیتی ویژه برای جریان انرژی در رگ‌های جهان شناخته شده است، اما اگر کمی دقت کنیم و زیبایی‌های این آبراه نیلگون را بیشتر زیرنظر بگیریم، خواهیم دید به غیر از طلای سیاه، طبیعت سواحل آن در واقع ثروتی بی‌نظیر برای کشورهای منطقه و صنعت گردشگری آنها بوده و هست.

کد خبر: ۶۴۹۸۸۵

آب‌های بسیار تمیز و سواحل طولانی خلیج فارس به عنوان بهترین ظرفیت سرمایه‌گذاری صنعت گردشگری در اختیار ایران قرار گرفته است که می‌توان با مدیریت در جهت آماده‌سازی زیرساخت‌های گردشگری از هر متر مربع آن درآمد کسب کرد و بازار اشتغال منطقه را رونقی دوچندان داد، اما متاسفانه سهم اقتصادی صنعت گردشگری ایران که طولانی‌ترین سواحل این خلیج را به خود اختصاص داده بسیار کمتر از دیگر همسایگان جنوبی خود بوده که هر کدام شاید کوچک‌تر از یک استان ایران باشند.

هم‌اکنون با توجه به تمرکز بدون برنامه در منطقه برای توسعه گردشگری، ایران زیرساخت‌های مناسبی در دیگر نقاط منطقه خلیج فارس ندارد و همین موضوع باعث شده تا نه‌تنها توجه گردشگران به این جاذبه‌ها جلب نشود بلکه سرمایه‌گذاران نیز اطلاعی از امتیازات طبیعی و تاریخی منطقه نداشته باشند.

یکی از این امتیازات گردشگری پزشکی است که از بازار بسیار مناسبی در حاشیه جنوبی این خلیج برخوردار است. با توجه به این که امکان دسترسی دریایی در منطقه کاملا مهیاست، می‌توانیم با استفاده از امکانات پزشکی ایران یا احداث دهکده‌های سلامت ایران، هر ساله میزبان تعداد بسیار زیادی از نیازمندان خدمات درمانی از کشورهای جنوبی خلیج فارس باشیم در حالی که هم‌اکنون به دلیل نبود امکانات مناسب یا نبود بازاریابی دقیق، این نیازمندان به کشورهایی مثل اردن و مالزی سفر می‌کنند.

یکی از دغدغه‌های اصلی دولت همواره بحث اشتغالزایی بویژه در مناطق محروم بوده. از آنجا که این منطقه دارای نیروی کار ارزانقیمت است می‌توان با هدایت و مدیریت سرمایه‌گذاری بویژه در بخش گردشگری با توجه به پتانسیل‌های بسیار بالای منطقه آنها را به فعل تبدیل کرد و زمینه اشتغال هزاران نفر در حاشیه شمالی خلیج فارس و جنوب کشورمان را مهیا کرد در حالی که هم‌اکنون بیکاری و فقر یکی از معضلات اصلی جوانان منطقه است در حالی که گنجی پنهان در اختیارشان است.

اگر دولت و دست‌اندرکاران گردشگری ایران قصد توسعه گردشگری در این منطقه را دارند ابتدا باید با توجه به فرهنگ بومی و البته فرهنگ‌سازی در زمینه توسعه گردشگری گام بردارند چون این منطقه دارای فرهنگی خاص خود بوده و برخی از مسائل به عرف تبدیل شده است که شاید با ورود گردشگران از دیگر نقاط کشور یا جهان آنها را دچار مشکل کند بنابراین باید ابتدا فرهنگ‌سازی کرد و سپس با در نظر گرفتن عرف منطقه و البته فرهنگ آن نسبت به سرمایه‌گذاری گام برداشت تا بتوانیم شاهد توسعه و رونق باشیم نه این که مشکل ایجاد کنیم.