کشف نوع جدیدی از شقایق‌های دریایی

به گزارش nationalgeographic هنوز شواهد قاطعی به دست نیامده که مشخص کند، شقایق‌های دریایی قطب جنوب دقیقا از چه چیزی تغذیه می‌کنند یا نحوه زادآوری آنها به چه صورت است یا این‌که حتی چگونه نقب‌های خود را در اعماق چند متر یخ حفر می‌کنند. با وجود این دانشمندان مطمئن هستند که آنها قطعا یک گونه ناشناخته و جدید هستند. شقایق‌های دریایی جزو خویشاوندان نزدیک مرجان‌ها و ستاره‌های دریایی هستند. آنها بیشتر به صخره‌های بستر دریا یا مرجان‌ها می‌چسبند و منتظر شکار خود از جمله ماهیان می‌شوند. وقتی شکار به اندازه کافی به آنها نزدیک شد، آنگاه نوبت به شاخک‌های زهرآلودشان می‌رسد. بدن شقایق‌های دریایی در ظاهر شبیه یک استوانه است که اطراف آن را تعدادی شاخک حساس فراگرفته است. تاکنون بیش از هزار گونه شقایق دریایی در اعماق مختلف اقیانوس‌های جهان‌شناسایی شده که بزرگ‌ترین و متنوع‌ترین خانواده شقایق‌های دریایی در آب‌های مناطق حاره‌ای یافت می‌شوند؛ اما شقایق دریایی تازه کشف شده قطب جنوب در کل رنگ سفید غیرشفاف و شاخک‌های ظریفی دارد که شباهت ظاهری آن را با دیگر گونه‌های مشابه تصدیق می‌کند. یکی از پژوهشگرانی که روی این گونه مطالعه کرده، دکتر مری‌مگان دالی استادیار مدرسه علوم زمین دانشگاه ایالتی اوهایو است. وی که در عین حال نویسنده ارشد مقاله‌ای تحت همین عنوان در مجله علمی و تخصصی پولوس وان نیز هست، در مقاله خود به این مساله اشاره می‌کند که: «این آبزی قطعا نخستین گونه شقایق دریایی است که به جای آن‌که خود را به صخره‌ها یا مرجان‌ها بچسباند، ترجیح می‌دهد در آب‌های یخ‌زده شنا و میان کوه‌های یخی حفاری کند.» مقاله همچنین شرایط دشوار و حیات متفاوت این گونه را زیر سکوهای سرد یخی قطب جنوب مورد اشاره قرار داده و تفاوت‌های آن را با دیگر گونه‌های مشابه یادآور می‌شود.

سکوی یخی راس با مساحت حدود 487 هزار کیلومترمربع و عرض تقریبی 800 کیلومتر ـ تقریبا معادل کشور فرانسه ـ بزرگ‌ترین صفحه یخی قطب جنوب است که در سال 1841 از سوی کاپیتان جیمز کلارک، راس کشف شد. کشور نیوزیلند هم‌اکنون ادعای مالکیت بخش اعظم این سکو تحت عنوان «محدوده غیرمستقل راس» را دارد. سال‌هاست که تحقیقات روی این صفحه یخی ادامه دارد، اما گویا یکی از خبرسازترین آنها کشف این شقایق دریایی است که نام علمی Edwardsiella‌/‌andrillae بدان تفویض شده. جالب اینجاست که این کشف مهم صرفا بر اثر یک تصادف ساده انجام شده و هیچ طرح از پیش تعیین‌شده‌ای درباره آن وجود نداشته است. این کشف از سوی یک ربات کنترل از راه دور و طی انجام بررسی‌های زیست‌محیطی و آزمایش تجهیزات زیرآبی صورت گرفته است. رباتی که دکتر رک، زمین‌شناس دریایی از دانشگاه نبراسکالینکلن و همکارانش در حال بررسی آن بودند، توانایی نفوذ به عمق 300 متری یخ‌های قطبی را دارد. ضخامت یخ در محدوده‌ای که آنها شقایق‌های دریایی را کشف کردند، 260 متر است. دانشمندان در وهله نخست تصمیم داشتند که از قدرت مانور و قابلیت شناور ماندن این ربات در زیر حجم عظیم یخ اطمینان حاصل کنند؛ اما درست در همین اثنا بود که ورق برگشت و یک گونه جدید کشف شد.

دکتر رک این اتفاق را این طور تشریح کرد: « زمانی که دوربین را با استفاده از طناب پایین می‌دادیم، نخست سطح یخ به نظر صاف و یکدست بود، اما هرچه که پایین‌تر رفتیم، احساس کردیم که گویا سطح پرزدار و ناهموار شده و وقتی تصویر را نزدیک‌تر بردیم تازه متوجه شاخک‌های آویزان موجوداتی ریز شدیم. واکنش آنها این بود که با نزدیک شدن دوربین بسرعت خود را در سوراخ‌هایی کوچک مخفی کردند.» شرایط آب و هوایی مانع درنگ بیشتر گروه در ایستگاه معروف مک‌موردو شد، اما این باعث نشد که آنها نتوانند از این موجودات آبزی نمونه‌برداری متفاوت کنند. نمونه‌ها به وسیله یک لوله آزمایش خالی از هوا برداشته شد و سپس پژوهشگران با فیلتر محتویات این لوله توانستند برای نخستین‌بار تعداد 20 تا 30 شقایق دریایی کوچک قطبی را از نزدیک مشاهده کنند. دکتر رک می‌گوید: «این موجودات 16 تا 20 میلی‌متری در حین تابش نور دوربین به نظر نارنجی می‌آمدند؛ اما قطعا نمی‌توان گفت که این رنگ، رنگ واقعی آنها در زیر یخ بوده یا فقط ناشی از غذایی است که مصرف می‌کنند.