مردی برای همه نسل‌ها

چهل و ششمین سالمرگ درگذشت جهان پهلوان هم از راه رسید. در این 46 سال که به گفته قدیمی تر‌ها همچون یک چشم برهم زدن گذشت، خاطرات بسیاری از این بزرگمرد تاریخ ورزش ایران سینه به سینه و نسل به نسل نقل شده که البته برای من یکی از این خاطرات، دلنشین‌تر از بقیه است. چرایی‌اش را نمی‌دانم؛ شاید به‌دلیل گذشت مثال‌زدنی جهان پهلوان، شاید هم به این خاطر که از جانب هیچ قهرمان دیگری تکرار نشد.

عطاءالله بهمنش، گزارشگر اعزامی به بازی‌های المپیک 1960 رم، 53 سال پیش در گزارش خود از مراسم افتتاحیه‌ آن بازی‌ها این‌طور نوشت: «در پیشاپیش همه سلماسی پرچم ایران را حمل می‌کرد و من خیلی از این موضوع تعجب کردم. چون قرار بود که تختی این وظیفه‌ بزرگ را برعهده داشته باشد. روز بعد که تحقیق کردم، معلوم شد که تختی از روی شرافت و مردانگی و در منتهای بزرگواری این کار را کرده و انتخاب خوبی هم بوده است. زیرا سلماسی نخستین مردی است که برای ما افتخار بزرگی را در المپیاد 1948 لندن به‌دست آورده است.»

خود سلماسی هم بعدها در کتاب خاطراتش درباره آن لحظه تاریخی اینچنین نوشت: «ایشان (تختی) پرچم را در مقابل من به زمین گذاشت و اظهارکرد؛ با بودن آقای سلماسی که نخستین کسی است که نام ایران را در میدان‌های ورزشی جهان پرآوازه کرده، افتخار پرچمدار بودن حق هیچ ورزشکار دیگری نیست. من که از جوانمردی و احساسات ایشان شگفت‌زده شده بودم به اصرار زیاد از او خواستم که پرچم را حمل کند ولی او زیر بار نرفت و با پافشاری این قهرمان واقعی، این افتخار بزرگ به من واگذار شد.»

قهرمانان بزرگ دنیای ورزش شاید فقط یک بار افتخار پرچمداری در رویداد بزرگی چون بازی‌های المپیک نصیب‌شان شود، اما جهان پهلوان تختی در روزی که قرار بود پرچمدار کاروان ورزش ایران باشد، چشیدن طعم این افتخار را فدای احترام به پیشکسوت کرد. او هفت سال بعد از المپیک 1960 چشم از جهان فروبست، اما با گذشت بیش از نیم قرن از آن روز همچنان با نام جهان پهلوان، در میان مردم زنده است. تختی فقط به نسل خودش تعلق ندارد؛ او استثنایی است برای همه نسل‌های بعدی.

رضا پورعالی ‌/‌ گروه ورزش