خیره شدن به دنیای آدم بزرگ‌ها

درست است که بسیاری از کارشناسان و محققان بر این باورند که نباید به کودکان اجازه تماشای تلویزیون داد و تنها کودکان بالای دو سال می‌توانند در روز یک یا دو ساعت تلویزیون تماشا کنند و بیشتر والدین هم به این موضوع واقفند، اما اگر پای درد دل آنها بنشینی، می‌گویند بعضی وقت‌ها برای ساکت کردن گریه بچه‌ها یا سرگرم ‌کردنشان، چاره دیگری غیر از روشن کردن تلویزیون ندارند.

اگر به صورت بچه‌هایی که تلویزیون نگاه می‌کنند، دقت کنی، می‌بینی که مدام دارند تصاویری را که می‌بینند، با محیط اطرافشان مقایسه می‌کنند. انگار که خودشان را جای بچه‌های توی فیلم‌ها یا آدم‌هایی که در دنیای واقعی می‌بینند می‌گذارند تا آنها را بهتر بشناسند.

به عقیده پژوهشگران علت علاقه کودکان به تلویزیون این است که به آنها امکان می‌دهد تا در ماجراهای پشت پرده چیزهایی که در ذهنشان است نفوذ کنند و دنیا و مردم را بهتر بشناسند. زمانی که کسی به بچه‌ها کمک نمی‌کند تا دنیا را بشناسد آنها دست به دامان تلویزیون می‌شوند تا از طریق آن به دنیای بزرگ‌ترها قدم بگذارند.

چند وقت پیش که به خانه یکی از اقوام رفته بودیم پسر چهار ساله‌اش مدام اصرار می‌کرد به او اجازه دهند کمی بیشتر بیدار بماند تا بتواند سریالی که این روزها ذهن خیلی‌ها را درگیر کرده، ببیند. مادرش می‌گفت روزها خودش را جای شخصیت اصلی سریال می‌گذارد و هر جا می‌رویم مثل شخصیت آن سریال حرف می‌زند و می‌گوید به اسم او صدایش کنیم و وقتی بقیه به کارهایش می‌خندند از این‌که جدی گرفته نمی‌شود، ناراحت می‌شود و می‌گوید وقتی بزرگ شدم، تلافی این خنده‌ها را سرتان درمی‌آورم که این حرفش هم مساوی است با انفجار خنده جمع!

سارا بابایی