تماشای زندگی با هزاران چشم

«هزاران چشم» داستان ساده‌ای دارد که در عین سادگی، سرشار از فراز و نشیب‌های مختلف است و مخاطب را با خود درگیر و همراه می‌کند. شخصی نابینا (با بازی درخشان و تحسین‌برانگیز مهدی هاشمی) که مشاور خانوادگی یکی از مجلات است، نامه‌هایی را دریافت می‌کند و در هر قسمت خودش را به جای نویسنده ‌نامه می‌گذارد و مخاطب در واقع از طریق ذهن این مشاور نابینا ماجرا را دنبال می‌کند. در هر قسمت از هزاران چشم بیننده با ماجرایی منحصربه‌فرد با رویکردی خانوادگی، شخصی یا اجتماعی آشنا می‌شود؛ ماجراهایی که برای مخاطب جذابیت زیادی دارد.

سریال می‌کوشد که در هر اپیزود و در پس اتفاقات عادی و روزمره زندگی انسانی، انواع مشکلات، دردها و نحوه برخورد با مشکلات را در قشرهای مختلف جامعه به لحاظ اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی به تصویر بکشد و در نهایت احساسات انسانی را در مخاطب برانگیزاند.

اما هزاران چشم بیش از هر چیز در ادامه دغدغه‌های کیانوش عیاری است و همچون دیگر آثار این کارگردان توانمند، بازتاب واقعیت‌های ملموس زندگی است. عیاری باز هم در پرداخت قصه‌اش، روایتی ساده و ‌باورپذیر دارد و مسائلی مانند فقر را به گونه‌ای تصویر می‌کند که اثرش گل‌درشت به نظر نرسد. از این‌رو سریال با پرهیز از شعار‌زدگی، به صورت عریان و بی‌واسطه دردهای پنهانی جامعه را بازگو می‌کند که همگی ریشه‌های اقتصادی دارند.

از این منظر، هزاران چشم مجموعه بسیار باورپذیری است؛ نوع پرداخت آن به‌گونه‌ای است که در هر پلان و سکانس مخاطب را با خود همراه می‌کند و ریتم آرام آن که برگرفته از جریان زندگی است، چنان است که گویی قدم به قدم و همپای بیننده به روایت قصه می‌پردازد. یکی از نکات جالب توجه این مجموعه استفاده از فضاهای ساده‌ای است که در عین سادگی نکات ظریفی را نیز به همراه دارد.

در هزاران چشم قرار نیست اتفاق خاص یا خارق‌العاده‌ای بیفتد، در این سریال از قصه‌های تو‌در‌تو و پر پیچ و خم با گره‌افکنی و گرهگشایی‌های معمول هم خبری نیست، بیننده فقط دقایقی را صرف دیدن واقعیاتی در قالب یک اثری نمایشی می‌کند، رویدادهای معمولی و روزمره‌ای که هرچند همیشه در زندگی و اطرافمان جاری است، اما همواره از آنها غافل بوده‌ایم و بی‌توجه از کنارشان رد شده‌ایم.

عرفان جلالی‌/ ‌گروه رادیو و تلویزیون