تمرین روی دیواره نیمه تمام

حضور در سه جام جهانی و کسب دو مدال طلا و نقره چیزی نبود که از قبل کسی آن را پیش‌بینی کند، ولی شما طلسم را شکستید.

خدا را شکر می‌کنم که این اتفاق بزرگ را در زندگی من رقم زد. برای کسب این مقام از پدر و مادرم، از مربیانم و فدراسیون و مسئولان تربیت بدنی استان و حتی سپاه که به من خیلی کمک کردند تا این نتیجه را کسب کنم، تشکر می‌کنم. چند ماه پیش بود که ما به فدراسیون کوهنوردی گفتیم​ می‌خواهیم در مسابقات جام جهانی کره جنوبی و چین شرکت کنیم. نامه‌نگاری و هماهنگی‌های لازم صورت گرفت و قرار بر این شد​ ما با هزینه‌های شخصی به این مسابقات اعزام شویم و در صورتی که ورزشکاری مدال کسب کند، فدراسیون هزینه‌ها را به وی بازگرداند که من تنها مدال‌آور مسابقات بودم. اولین مسابقه ما در کره بود که من آنجا دوازدهم شدم. ولی در چین یک مسابقه را اول شدم و مدال طلا کسب کردم و در دیگر مسابقه جام جهانی نایب قهرمان شدم. اگر پایم از دیواره در نمی‌رفت آنجا هم می‌توانستم حریف روسی را شکست بدهم که این اتفاق رخ نداد و نقره گرفتم.

نکته جالب این سه تورنمنت این است که ابتدا دوازدهم شدی و بعد به یکباره قهرمان جام جهانی.

این دلیلش فنی نیست. ما مدت‌ها بود به مسئولان فدراسیون می‌گفتیم که سنسور خریداری کنند که این کار را نکردند. مسابقات جهانی هم با سنسور شروع می‌شود و من اصلا تجربه شروع با آن را نداشتم. البته در کره جنوبی خوب شروع کرده بودم ولی حریف روس که با سنسور آشنایی لازم را داشت از من جلو افتاده بود و نمی‌شد کاری کرد. اگر یک مسابقه را قبلا با سنسور برگزار می‌کردم در کره هم می‌توانستم نتیحه بگیرم. واقعا مسابقات کره نشان داد که امکانات چقدر مهم است. در مسابقات بعدی دیگر حواسم به سنسور بود و توانستم کار را راحت پیش ببرم.

ولی شما قبلا هم در مسابقات بین‌المللی شرکت کرده بودید.

بله، ولی با دستگاه سنسور نبود. من سال گذشته در سنگاپور پانزدهم شده بودم. در آن رقابت‌ها بدنم اصلا آماده نبود. در تهران هم نایب قهرمان آسیا شدم و قبل از آن در رقابت‌های جوانان و نوجوانان آسیا که در همدان برگزار شد توانستم نقره آسیا را به‌دست بیاورم. همین حالا که در جام جهانی مدال نقره را کسب کردم 19 سال بیشتر ندارم و در رده سنی جوانان هستم، ولی در جام جهانی با بهترین‌های دنیا در رده بزرگسالان رقابت کردم.

کیفیت این دوره از مسابقات را می‌توان با رقابت‌های آسیایی مقایسه کرد؟

نه، واقعا سطح جام جهانی خیلی بالاتر بود. همه قهرمان‌های جهان آمده بودند. رکورددار جهان که از کشور چین است و در جام جهانی کره هم اول شده بود حضور داشت، ولی نمی‌دانم چرا در دو مسابقه‌ای که در کشور خودش برگزار شد نتوانست خوب ظاهر شود.

شما این مسابقات را با هزینه شخصی رفته بودید. برای یک جوان نوزده ساله پرداختن هزینه‌ها سخت نیست؟

چرا، ولی چاره‌ای نداشتم. وقتی از مسابقات دور بمانید، افت می‌کنید. من با دوستان زنجانی هماهنگ کرده بودم که به این رقابت‌ها برویم. تربیت بدنی قزوین و فدراسیون به من کمک زیادی کردند ولی هزینه‌ها را از جیب دادم. حدود 11 میلیون تومان خرج کردم تا به این رقابت‌ها بروم.

ظاهرا رشته پر هزینه‌ای را انتخاب کرده‌اید؟

بله، سنگنوردی پر هزینه است. بیشتر از هر چیزی کفش آن هزینه دارد. ارزان‌ترین کفشی که در بازار موجود است بالای 380 هزار تومان قیمت دارد که هر 45 روز باید دو جفت از این کفش‌ها را خریداری کنیم.

چه شد که به سنگنوردی رفتی؟

پسردایی‌ام (محسن شفیعی) که خودش از قهرمانان کشور بود مرا خیلی تشویق کرد. او استعداد مرا دیده بود و تشویق می‌کرد که به این رشته بروم. به هرحال برای یکی مثل من هزینه‌هایش زیاد است ولی از این که در این رشته موفق شده‌ام راضی‌ام. تنها مشکل من این است که در قزوین دیواره سنگی نداریم و برای تمرین کردن خیلی مشکل دارم.

پس کجا تمرین می‌کنی؟

باید هر روز بیشتر از 20 کیلومتر را با اتوبوس بروم تا به زیباشهر برسم و آنجا تمرین کنم. معمولا ساعت 3 بعد از ظهر راه می‌افتم و عصر به آنجا می‌رسم. یک دیواره را در فضای باز نصب کرده‌اند که تمرین می‌کنم. البته آن هم نصفه کاره مانده است. البته حالا که مقام آوردم مسئولان قول دادند در قزوین هم یک دیواره اختصاصی نصب کنند که باید ببینیم واقعا این کار را می‌کنند یا خیر. جالب است بدانید که قزوین بیشترین عناوین را در سطح کشور دارد، ولی خبری از دیواره در این شهر نیست.

از قرار معلوم سرباز هستی و هر روز هم به پادگان می‌روی؟

بله همین‌طور است. سربازی خیلی از وقتم را گرفته، ولی مجبور به انجام خدمت هستم. من سرباز سپاه هستم و همه نیز به من کمک زیادی کرده‌اند. 12 ماه خدمت کرده‌ام و 9 ماه دیگر باقی مانده است. هر روز ساعت 7 صبح باید پادگان باشم و تا ساعت 5‌/‌2 بعد از ظهر می‌مانم. بعد از آن با سرعت برمی گردم منزل یک چیزی می‌خورم و وسایلم را برمی‌دارم و برای تمرین به زیباشهر می‌روم. شب که برمی‌گردم انرژی برایم باقی نمی‌ماند و با همان خستگی صبح زود باید بیدار بشوم و بروم پادگان.

در کدام بخش از پادگان هستی؟

قرارگاه هستم، بهتر از تربیت بدنی است. خودم این‌طوری راحت ترم. البته الان هوای مرا دارند و دیگر پست نمی‌دهم.

شما که نایب قهرمانی آسیا را در کارنامه داشتی، پست هم می‌دادی؟

گفتم که از پست دادن معافم کرده‌اند، آن موقع پست می‌دادم. بعد از آن‌که نایب قهرمانی مسابقات آسیا در همدان را ارائه کردم فرمانده دستور داد مرا معاف کنند. اوایل نمی‌دانستم چی به چی است و مدام پست می‌دادم ولی حالا شرایط عوض شده است.

خانواده چقدر تو را در این پیشرفت حمایت کرده‌اند؟

خیلی زیاد. واقعا اگر آنها نبودند، نمی‌توانستم این کار را انجام بدهم. آنها انگیزه من برای این کار هستند.

بعد از کسب این عناوین وزارت ورزش پاداشی هم برای شما در نظر گرفت؟

نمی‌دانم، شاید اگر بخواهند پاداشی بدهند در آینده این کار را انجام بدهند. فعلا که حرفی از این چیزها نیست. فدراسیون هم چیزی نداده است.

وقتی این تبعیض‌ها را می‌بینی حسرت نمی‌خوری چرا به رشته دیگری نرفتی؟

هر کس را برای کاری ساخته‌اند. من با توجه به استعدادی که خداوند داده است به این رشته آمده‌ام. تقدیر ما نیز این است دیگر. اگر علاقه نداشتم که ادامه نمی‌دادم.

برنامه بعدی‌ات برای کدام مسابقه است؟

فعلا تمرین می‌کنم تا برای مسابقات قهرمانی جهان آماده بشوم. شش ماه دیگر رقابت‌ها در اتریش برگزار می‌شود و اگر فدراسیون حمایت کند، می‌توانم در این مسابقات افتخار کسب کنم.

علیرضا رضایی ‌/‌ جام‌جم