ناکامی بزرگ کله‌شق میلان

وی که از ابتدای تابستان امسال و بعد از پایان ماجراجویی‌های کم‌ثمرش در لیگ سوئیس به عنوان سرمربی پالرمو منصوب شده و ماموریت بازگرداندن هرچه سریع‌تر این تیم را به لیگ دسته اول ایتالیا دریافت کرده بود، فقط شش هفته نخست از فصل جاری لیگ دسته دوم ایتالیا را دوام آورد و چون از حداکثر 18 امتیاز ممکن فقط هفت امتیاز کسب کرد، عذرش خواسته شد. یک بداقبالی و بهتر بگوییم اشتباه در محاسبه گاتوزو این بود که هدایت تیمی را پذیرفت که مدیر و مالک آن به نام موریتزیو زامپارینی به بی‌تحملی و تغییر هر ماهه مربیانش مشهور است و این کار را بیرحمانه و با رسیدن فقط چند نتیجه منفی به آسانی و با قاطعیت انجام می‌دهد. زامپارینی با وضعی که آوردیم، در خلع گاتوزو نیز تردید و تاخیری را به خرج نداد و در مصاحبه‌ای متذکر شد که هر چند از قطع سریع همکاری‌اش با هافبک وسط دفاعی و کاپیتان اسبق آث. میلان ناراحت است، اما ترسیم آینده‌ای بهتر برای پالرمو چنین امری را می‌طلبد . وی حتی از تحقیر گاتوزو نیز ابایی نداشت و افزود: «شاید سپردن پست سرمربیگری تیم‌مان در این مقطع به گاتوزو با احتساب تجربه بسیار کم او در این حرفه کار عاقلانه‌ای نبود و او باید ابتدا در تیم‌هایی دیگر پخته و سپس در نظایر پالرمو مصدر کار می‌شد.»

حقیقت امر هرچه بوده باشد، اداره پالرمو به جوزپه ایاچینی سپرده شده که هرچند مشهورتر از گاتوزو در دنیای فوتبال نیست،‌ اما در حرفه مربیگری از وی بسیار پرتجربه‌تر است. گاتوزو که سال‌ها هافبک وسط اصلی و دفاعی و محوری روسونری بود و سابقه بازی در لیگ اسکاتلند و همراهی گلاسکو رنجرز را هم در این پیکارها دارد، تابستان سال پیش در موج تغییرات وسیع در سن‌سیرو و در جریان جدایی بیش از 13 بازیکن عمدتا پرتجربه و مسن از میلان از این تیم جدا شد و همزمان با شروع عصری تازه در جمع قرمز و سیاه‌های شهر میلان کارش را در لیگ سوئیس شروع کرد که بیش از توام بودن با موفقیت، برایش فقط به منزله کسب تجربه برای آینده بود؛ آینده‌ای که البته برای او در پالرموی متغیر آنقدرها هم با خوشی و موفقیت قرین نشد و بسیار زود به نقطه پایانی‌اش رسید.