پلیس به دنبال آثار جراحت

زخم‌های روی جنازه می‌تواند، قد و قدرت بدنی قاتل و همچنین چپ یا راست دست بودن او را مشخص کند.همچنین وجود جراحت‌های دفاعی روی پیکر مقتول نشان می‌دهد آیا قربانی با قاتل کشمکش داشته یا این‌که ناگهان غافلگیر شده است. زخم‌های دفاعی معمولا روی دست و بازوها ایجاد می‌شود.

علاوه بر این اگر آثاری از بریدگی‌های کوچک روی مچ دست یا آرنج و اطراف آنها وجود داشت می‌توان پی برد مقتول احتمالا سابقه خودکشی دارد. به این گونه جراحت‌های سطحی، جراحت تردید گفته می‌شود.

کارآگاهان همچنین می‌دانند زخم‌هایی که براثر ضربات مشت یا اجسام سنگین دیگری که لبه تیز ندارند ایجاد می‌شود معمولا مرگ در پی آسیب دیدن مغز، نای یا سایر اعضای داخلی را موجب می‌شوند و جراحت این نوع ضربات با زخم‌های ایجاد شده با وسایل لبه‌دار و برنده مانند چاقو کاملا متفاوت است. در واقع با بررسی این جراحت‌ها می‌توان پی برد از چه آلت قتاله‌ای استفاده شده است.

زخم ناشی از اصابت گلوله نیز کاملا مشخص است و می‌توان پی برد تیر از چه فاصله‌ای شلیک شده است. قرار گرفتن سلاح روی بدن مقتول به دلیل وجود گازهای منبسط شونده، زخم‌هایی را روی پوست ایجاد می‌کند و کارآگاهان در صورت مشاهده این جراحت‌ها می‌فهمند قاتل هنگام ارتکاب جنایت کاملا به قربانی خود نزدیک شده یا این‌که این فرصت را نداشته و به هر دلیلی از جمله ترس از شناسایی، از دور شلیک کرده است.