مظهر وفاداری و پایداری

اگر مالدینی اینک به همان سرعت عمل نمی کند ، اما پختگی و مهارتش بیشتر است و درایت اداره میدان را دارد و مهمتر این که هیچ نشانه ای از نزول آشکار و سنگین و لزوم بازنشستگی در وی دیده نمی شود. خودش به گازتا دلو اسپورت گفته است:
«بدیهی است که بارها به بازنشستگی و این که بعد از آن چه کنم ، اندیشیده باشم اما به نتیجه ای نرسیده ام. بهتر آن است که کاری مرتبط با جهان فوتبال را برای خود بیابم.

مالدینی: هر چقدر مارادونا را کتک می زدید ، صدایش درنمی آمد

اما تحت هر شرایطی امکان ندارد مربی شوم. این کار رنج زیادی را به همراه دارد و همیشه گفته ام که به سمت آن نخواهم رفت. اگر تصمیم بگیرم پس از انقضای قرارداد فعلی ام (در تابستان 2006)باز به بازیگری ادامه بدهم ، با هدف و انگیزه ای بسیار مهمتر از مسائل مالی خواهد بود. حتی هدف فتح چند جام اضافی نیز عامل حفظ من در صحنه نخواهد بود. برعکس من از کار و تمرین شدید و باقی ماندن در این محیط لذت می برم. این ورزشی است که دوست دارم و چیزی است که به من همه چیز بخشیده است. هدفم این نیست که لزوما و حتما تا 40 سالگی در صحنه بمانم ؛ اما باید در یک سطح مشخص و قابل قبول ظاهر شوم و اگر چنین کنم ، چرا از حالا یک چارچوب اجباری زمانی را برای خود تعیین و بازنشستگی را به خود تحمیل کنم؛»

فاقد افتخارات انفرادی

مالدینی با توضیحات و آماری که برایتان آوردیم ، هر جام و افتخاری را که بگویید در سطح باشگاهی و تاحدی ملی تصاحب کرده و کارنامه تیمی او کم نقص است ، اما افتخارات انفرادی وی به حد کفایت نمی رسد و شاید همه متفق القول باشند که در این زمینه حق وی تضییع شده است.
او نه فقط مرد سال فوتبال اروپا و جهان نشده ، بلکه ایتالیایی ها هم در کمال بلاهت و حماقت او را حتی یک بار به عنوان مرد سال فوتبال کشور خودشان گزینش نکرده اند و اگر دو مورد اول به دلیل توجه و رویکرد غیرارادی گزینش کنندگان به عناصر تهاجمی قابل فهم باشد ، حرکت ایتالیایی ها در حق فوتبالیست حماسی شان به هیچ روی قابل ادراک نیست.

تحسین کنندگان

کمتر دست اندرکار فوتبال چه میلانی و چه غیرمیلانی از ستایش او غافل مانده است. یکی از آنها کارلو آنجلوتی ، مربی میلان است که اعتقاد دارد در عصر بی احترامی بسیاری از بازیکنان فوتبال ایتالیا و جهان به ارزش ها و مسائل ناب ورزشی و فنی و انسانی ، مالدینی خلاف این بازیکنان حرکت می کند و از این موارد غافل نمی ماند. او می گوید:
«خیلی از بازیکنان به خاطر مهارت های فنی شان به یاد می مانند ، اما دلیل ماندگار شدن پائولو حرفه ای گری و کمال گرایی و قابل تکیه بودن اوست. او نماد استمرار و کوشش است.»
آدریانو گالیانی نایب رئیس میلان نیز به نکته خوبی اشاره می کند و می گوید که مالدینی چیزی بیشتر از حتی یک فوتبالیست بسیار خوب برای میلان بلکه یک سفیر و نماد شناسایی برای آن است. او می افزاید:
«مالدینی قهرمانی صادق و صمیمی است و نه فقط سمبل آث. میلان بلکه مظهر کل شهر میلان است.»...

و نظر کاپیتان

و اگر نظر خود مالدینی را می خواهید ، باید بدانید او که طی عمر ورزشی اش بی اغراق با هزاران مهاجم جنگیده است ، یک نفر را بالاتر از هر کس می داند و او کسی نیست جز دیه گو مارادونا ستاره و کاپیتان سابق تیم ملی آرژانتین که مدتی عضو ناپولی ایتالیا بود و اعتیاد 25 ساله اش به مواد مخدر ، اینک پای او را به کوبا و ساکن شدن در کلینیک های بازپروری آنجا کشانده است. کاپیتان آث. میلان می گوید:
«مارادونا به لحاظ فنی بهترین بود و به لحاظ رفتاری نیز من هیچ گاه ندیدم که احترام حریفان را در زمین نگه ندارد. او به هر میدانی می آمد ، برای همه اعتبار قائل بود. حال چه حریف قهرمان جهان باشد و چه یک تیم روستایی. بارهاوبارها روی او با اجرای تکل های خشن خطا می شد و وی را کتک می زدند ، ولی او دم نمی زد و صدایش درنمی آمد. مهاجمان امروز با یک فوت سرنگون می شوند و آن گاه بیا و ببین که چه قشقرقی به راه می اندازند».