مگر مربیان داخلی چه کم دارند؟

لوکا بوناچیچ گرچه کروات است، اما طی چند سال کار مربیگری در فوتبال ایران، به نوعی مربی بومی فوتبال ایران شده است. این مربی همیشه عصبی که طی این سال‌ها کل فوتبال ما را یک دور چرخیده، از فولادخوزستان بگیرید تا سپاهان و مس کرمان، بتازگی نیز برای فصل سیزدهم لیگ برتر، سرمربی ذوب‌آهن اصفهان شده است.

پرسش این است که لوکا بوناچیچ غیر از یک فصل حضور موفق در سپاهان، چه کارنامه مثبت دیگری داشته است که بلافاصله نرفته به‌فوتبال ایران بازمی‌گردد؟ آن هم در شرایطی که فوتبال ایران این همه مربی دارد که بعضا فرصت کار و عرض اندام به آنان داده نمی‌شود تا مربی‌ای چون بوناچیچ که به نظر می‌رسد دیگر نکته تازه‌ای برای فوتبال باشگاهی ایران ندارد،‌ به انحای مختلف به فوتبال ما تحمیل شود. بدیهی است بیش از آن که این مربی به توان حرفه‌ای خود متکی باشد، به لابی و رایزنی دلالانی متکی است که او را از در خارج نشده، از پنجره به فوتبال باشگاهی ایران تحمیل می‌کنند تا در این میان، چندصد هزار دلاری نیز به جیب کسانی برود که همیشه سنگ این مربی بداخلاق و اخمو را به سینه زده‌اند. قصد نداریم برای مسئولان باشگاه ذوب‌آهن تعیین تکلیف کنیم، چون به‌هر‌حال آنان مختارند که هر تصمیمی می‌خواهند بگیرند، اما به‌طور طبیعی انصاف نیست، در شرایطی که مربیان داخلی بر بوناچیچ ارجح هستند، چه به لحاظ دانش فوتبال و چه به لحاظ رفتاری و اخلاقی، این مربی کروات برای چندمین بار فرصت کار در فوتبال ایران پیدا کند. جالب آن که این مربی وقتی در بار دوم حضور در سپاهان از این تیم اخراج شد و به فوتبال امارات رفت، در آنجا نیز فرصت زیادی برای کار کردن نیافت و اخراج شد تا دوباره سر و کله‌اش در فوتبال ایران پیدا‌شده و جایگزین ابراهیم قاسم‌پور در تیم مس کرمان شود. به هر حال و در شرایطی که بوناچیچ در مس نیز مربی متوسط به پایینی نشان داد، مسئولان ذوب‌آهن پس از آن که در دو دیدار مهم و سرنوشت‌ساز پلی‌آف لیگ برتر توسط محمود یاوری، مجوز حضور در لیگ سیزدهم را گرفتند، سوال‌برانگیز عذر این مربی کارکشته را خواستند تا با توافق با لوکا بوناچیچ، پای این مربی را دوباره به فوتبال نصف جهان باز کنند.

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش