«امید»ها را فراموش نکنیم‌

رفته‌هایی هستند که نباید یادشان در قلبمان بمیرد، رفته‌هایی هستند که نباید فراموش‌شان کنیم، رفته‌هایی هستند که نباید خاطره‌شان محو شود و ما و نسل‌های بعدی باید چهره‌شان، حرف‌هایشان و شیوه زندگی و مرگ‌شان را همیشه به یاد داشته باشیم، رفته‌هایی مانند امید عباسی، همان آتشنشانی که سه‌شنبه گذشته بی‌ترس به جهنم دود دوید تا دخترکی 9 ساله را نجات دهد و حتی ماسکش را بر دهان او گذاشت تا دود را استنشاق نکند و گرچه دخترک را زنده نگه داشت، اما خودش بر اثر تنفس بیش از حد دود، به خواب مرگ رفت. امید حتی پس از مرگ هم امید زندگی چهار انسان دیگری شد که اعضایش را به آنها هدیه داده بود.

فرشته‌هایی مثل امید کم نیستند. کدام ایرانی حق دارد حرف از فداکاری بزند و یاد وحید جمشیدی نیفتد؛ همان سرباز شجاعی که نیمه‌شبی از تیرماه دو سال پیش، در مسیر بازگشت از مسجد مقدس جمکران، خودرویی واژگون شده دید و نخواست فقط نظاره‌گر باشد؛ بلکه به تنهایی تک‌تک زخمی‌ها را از خودرو خارج کرد و به مکانی امن رساند، اما پس از خارج کردن آخرین زخمی، تصادف کرد و به مرگ مغزی رفت.

چه کسی حق دارد از شجاعت بگوید و ادعا کند حسین امیدزاده را نمی‌شناسد و برایش اهمیت ندارد که او همان آقامعلمی است که در آتش‌سوزی روستای بیجارسر به دل آتش زد تا دانش‌آموزان کلاسش را نجات دهد و خودش تا پایان عمر بی‌هیچ گله‌ای با زخم‌های دردناک و عمیق سوختگی روی سر، صورت و دست‌هایش ساخت و دم نزد.

کشور ما، پر از امیدها، وحیدها و حسین‌هاست که هر بار در پس حادثه‌ای، نام‌شان برای مدت کوتاهی بر سر زبان‌ها می‌افتد، اما با گذشت چند ماه از خاطره‌ها پاک می‌شوند؛ در حالی که مسئولان امور فرهنگی هر سال میلیون‌ها تومان صرف تابلوهای تبلیغاتی می‌کنند که در قالب جملاتی شعاری، اصول اخلاقی را در ذهن مردم نهادینه کنند.

البته این کار خیلی خوب است، اما چه خوب‌تر می‌شود موزه‌ای برای زنده نگه داشتن یاد این گروه از شهدا، راه‌اندازی می‌شد و داستان زندگی آنها برای نسل‌های پس از ما هم می‌ماند؟ شایسته‌تر بود اگر تصاویر چهره‌هایشان را بر دیوارهای شهرهایمان نقاشی می‌کردیم و در لوح‌های فلزی کوچکی درباره فداکاری‌ آنها شرح می‌نوشتیم تا یادشان از خاطرمان نرود؟ آیا آنها برای ماندگار شدن در اذهان عمومی شایسته نیستند؟ شما چه فکر می‌کنید؟ می‌توانید نظرهایتان را در این باره به شماره 300011220 پیامک کنید.

مریم یوشی‌زاده / گروه جامعه