رمضان در راه است

معمولا چند ماه پیش از شروع سال نو، همه شبکه‌های تلویزیونی در تکاپوی تدارک برنامه مخصوص خود برای این ایام دو هفته‌ای برمی‌آیند و در این میان به شکلی ناخودآگاه ماراتنی نفسگیر شکل می‌گیرد که برنده شدن در آن معمولا برای هر مدیر و شبکه‌ای یک برگ برنده به حساب می‌آید. از پرمخاطب‌ترین سریال گرفته تا بهترین ویژه برنامه تحویل سال و سایر جنگ‌ها و چیزهای دیگر. این اتفاق و تدارک و جدی گرفتن این ایام یک دست مریزاد و خسته نباشید ویژه دارد، اما موضوع مستتر این است که به جرأت می‌توان گفت همه برنامه‌سازان، مجموعه‌سازان و دست‌اندرکاران از چند ماه مانده به عید دست به کار می‌شوند و در ایام نوروز و تعطیلات هم شبانه روز نفس‌گیر کار می‌کنند و بعد شدت کار و فعالیت با پایان گرفتن تعطیلات نوروز گویی تمام می‌شود و ناخودآگاه، یک خلأ محسوس در بخش تولید به وجود می‌آید. در صورتی که با یک برنامه‌ریزی و مدیریت بلندمدت‌تر می‌توان مانع شد که سطح کیفی و حتی کمی برنامه‌ها در بعد از تعطیلات دچار افت شوند. در واقع با یک مدیریت صحیح می‌توان این خلأ را از بین برد و اتفاقا پیگیری تماشاگران مجذوب تلویزیون در ایام نوروز را امتداد بخشید.

در این شرایط، با نگاهی به تقویم درمی‌یابیم که حدود سه ماه تا شروع ماه مبارک رمضان باقی مانده است و این مدت هم در چشم برهم‌زدنی سپری خواهد شد. پس اگر همین امروز هم برای این رویداد استارت بزنیم، بازهم دیر است و از یاد نبریم مجموعه‌های این ماه برخلاف نوروز که 15 قسمت است، حداقل 25 تا 30 قسمت هستند و همین کار را سخت و دشوار می‌کند.

اگر منطقی نگاه کنیم باید این نکته را در نظر بگیریم که برای ساخت یک مجموعه 30 ‌قسمتی به‌طور معمول به شش ماه زمان نیاز است و اگر هر چهار شبکه هم امروز مجموعه‌های خود را کلید بزنند، بازهم سه ماه عقب هستیم. پس شاید بهتر بود سریال‌های دو مناسبت نوروز و رمضان همزمان کلید زده شوند؛ ایده‌آلی که البته امسال تا حدودی اتفاق افتاده است. بکارگیری هوشمندی در انتخاب سریال‌های نمایشی نوروز امسال (که حتی به قیمت انتخاب مجموعه‌هایی شد که وزین بوده و برای نوروز هم ساخته نشده بودند و تولیدشان مربوط به سال گذشته بود) سبب شد وزن سریال‌های نوروزی بالا برود و حالا انتظار می‌رود در کنداکتور پخش سریال‌های مناسبتی ماه رمضان نیز شاهد این دست ابتکارات باشیم و دیگر شاهد نباشیم که فشار کار بالا به کیفیت کارها لطمه بزند.

محمدرضا لطفی