تکامل پس از انقراض

شایان ذکر است تنها هشت میلیون سال پیش از ظهور تالاتورکان، انقراض شدیدی که در انتهای دوره پرمین به​وقوع پیوست 80 تا 96 درصد از گونه‌های ساکن اقیانوس‌ها را به کلی از بین برده و به نابودی کشاند، اما ظهور یک شکارچی مانند تالاتارکان، بازیابی سریع و تکامل ساختار اکوسیستم‌های مدرن پس از انقراض را نشان می‌دهد.

هر روز ما در مورد تنوع زیستی سیاره خودمان که شامل گونه‌های زنده و گونه‌های فسیل شده و اکوسیستم‌های آنهاست بیشتر از قبل یاد می‌گیریم. این یافته جدید توصیفی از استقرار یک ساختار اکوسیستمی جدید و پیشرفته‌تر در زمین پس از انقراض گونه‌های دریایی است.

کشف فسیل جانورانی نظیر تالاتورکان به ما کمک می‌کند به درک پویایی از تکامل سیاره زمین دست یافته و در نهایت به نقشی که انسان بر محیط زیست امروزی داشته است، برسیم؛ دکتر ریپل معتقد است این کشف مثال خوبی است که نشان می‌دهد چگونه به منظور روشن کردن آینده باید به مطالعه گذشته بپردازیم. فسیل ایکتیوسور از بخشی که امروز به​عنوان رشته کوه‌های دور دست در مرکز نوادا شناخته می‌شود، به​دست آمده است. اکثر بخش‌های بدن این جانور مانند جمجمه (بجز قسمت جلوی پوزه)، بخش‌هایی از باله و ستون فقرات تا انتهای دم کاملا سالم و دست نخورده باقی مانده بود.

گروه محققان به مدت سه هفته مشغول درآوردن بقایای این خزنده از درون خاک بودند و سپس به​وسیله بالگرد و کامیون این بقایای ارزشمند را به خارج از نوادا منتقل کردند.

phys.org / مترجم: آتنا حسن‌آبادی