گفت و گو با مظفری و دخترش

متاسفانه مظفری سال‌ها پیش همسر خود را بر اثر بیماری از دست داده و حالا نیکی دخترش تنها یار، مونس و همدم اوست. نیکی 25 ساله است و به حرفه بازیگری علاقه مند، اما بیشتر از اینها خانواده برایش اهمیت دارد و معاشرت‌های خانوادگی را ارزشمند می​داند.

به بهانه همین عشق میان دختر و پدر و گفتنی‌های آنها درباره زندگی خانوادگی شان در تالار سنگلج سراغ‌شان رفتیم و در مورد روزهای زندگی و زیبایی‌های آن به گفت‌وگو نشستیم که حاصل آن را می‌خوانید.

ورود شما به عرصه هنر چگونه اتفاق افتاد؟

مجید مظفری: چون تحصیلاتم در رشته فنی بود در شرکت مرسدس بنز کار می‌کردم. در آن زمان زبان آلمانی هم می‌خواندم، چرا که قرار بود تعدادی از جوانان فنی شرکت، برای اعزام به آلمان و یک دوره آموزشی انتخاب شوند و من هم بین آنها بودم. در همان زمان‌ها بود که یکی از دوستان من که تئاتر هم کار می‌کرد و در کلاس آلمانی نیز با ما همراه بود به من پیشنهاد داد که به تمرین تئاتر برویم. البته تصور و برداشت من از تئاتر چیز دیگری بود. اما چند باری که به تئاتر رفتم دیگر کار و زبان آلمانی را رها کردم و وارد تئاتر و کار بازیگری شدم. در آن زمان هم استادی داشتیم به نام شیروانی که خیلی دوست داشتند من این کار را ادامه دهم. من هم در کلاس‌های ایشان شرکت کردم و بعد از دو سال که هم کارخانه برای کار می‌رفتم و هم تئاتر کار می‌کردم با محسن مرزبان دفتر کاری زدیم و شروع به کار کردیم. اولین نمایشنامه‌ای هم که به صورت جدی روی صحنه بردیم سال 51 ـ 50 تئاتر «آ سد کاظم» بود که در تالار سنگلج اجرا شد.

برویم سراغ آغاز زندگی مشترک، در چه سالی ازدواج کردید؟

مجید مظفری: سال 63 با همسرم آشنا شدم و بعد از دو سال با هم ازدواج کردیم. البته باید این نکته را بگویم. من تا رضایت پدر و مادر ایشان و پدر و مادر خودم را جلب نکردم ازدواج نکردم. ازدواج ما به نوعی بسیار سنتی و با احترام به نظر بزرگ‌تر‌ها انجام شد. به همین خاطر دو سال صبر کردم.

هر فردی برای انتخاب همسر خود و زندگی مشترکش اولویت‌های خاصی مدنظر دارد، شما چه ویژگی‌هایی را برای خود در نظر گرفتید؟

مجید مظفری: برای من زندگی سالم و آرام بسیار اهمیت داشت و باید کسی را انتخاب می‌کردم که این نکته هم برای او مهم باشد. خوشبختانه مجموعه‌ای از مسائل در گذشته ما دو نفر وجود داشت که به‌دنبال یک آشیانه آرام می‌گشتیم و تمام تلاش ما برای این بود که این آشیانه را با کمک یکدیگر بسازیم و در آن احساس امنیت کنیم. زندگی ما در ابتدا سختی‌های خودش را داشت. من و همسرم در یک اتاق کنار پدر و مادرم زندگی می‌کردیم. شاید باور نکنید اما روزها سر فیلمبرداری بودم و شب‌ها دیوار می‌چیدم و رنگ می‌زدم و گچ‌کاری می‌کردم. من و همسرم با هم یک آشیانه کوچک در طبقه بالای خانه پدری‌ام ساختیم و زندگی خوبی نیز با هم داشتیم، اما متاسفانه همسر من در اثر بیماری هفت سال پیش فوت کرد و من و نیکی را تنها گذاشت. این مساله ضربه روحی بسیار بدی به ما وارد کرد، اما با این حال این دوری را تحمل می‌کنیم.

نیکی: تحمل دوری مادر بسیار سخت است. بسیار سخت، اما این هم جزئی از زندگی است. نمی‌توان به مادر فکر نکرد. من خیلی زندگی را دوست دارم و می‌دانم تولد و مرگ هم جزئی از زندگی است. البته گفتن این حرف بسیار راحت است اما وقتی مادر من فوت کرد که البته بیمار هم بود من خیلی روی خودم کار کردم و به خودم کمک کردم تا بتوانم این دوری و مرگ را بپذیرم. این روزها جای خالی مادر را بیشتر احساس می‌کنم. من هجده ساله بودم که مادرم فوت کرد و الان بیست و پنج ساله هستم. درست در اوج جوانی. به همین خاطر جای او بسیار در زندگی من خالی است. البته من همیشه با او حرف می‌زنم و با او در ارتباط هستم. درد دل می‌کنم و گاهی نیز با او قهر و دوباره آشتی می‌کنم، اما در نهایت با خود می‌گویم که باید این دوره از زندگی را هم بگذرانم و با این جملات به خودم روحیه می‌دهم. البته این را هم بگویم که جای خالی پدر و مادر با هیچ چیز و هیچ‌کسی پر نمی‌شود، فقط صبوری می‌خواهد و توکل به خدای بزرگ و مهربان.

روح مادر شاد، پس می‌توان پرسید تعریف شما از زندگی چیست؟

نیکی: به نظر من زندگی بهترین هدیه‌ای است که از سوی خدا به بندگان داده شده است. من فکر می‌کنم این تعریف بهترین و کامل‌ترین باشد. به عقیده من زندگی فراز و فرود‌های بسیاری دارد اما همیشه برای من فرود‌ها جذابیت‌های بیشتری داشته تا فرازهایش. نه این‌که بگویم بلاها و مصیبت‌ها را دوست دارم، ولی اعتقاد دارم که این مشکلات نیز مرحله‌ای از زندگی است و یک امتحان است. انسان‌ها باید بتوانند از سد این مراحل عبور کنند.

نیکی خانم! فکر می‌کنید پا جا پای پدر گذاشته‌اید یا نه؟

نیکی: خیر. چون فکر می‌کنم در این حرفه هر کسی جای پای خودش را دارد. البته هرآنچه که تاکنون آموخته‌ام از پدرم بوده و او بهترین الگوی من است. اما من همیشه در خودم می‌دیدم که ذاتا به این حرفه علاقه‌مندم و این خلاقیت را دارم. البته به نظر من هر قدمی برای کاری باید در زمان خودش برداشته شود. البته من کاری به اتفاقات دوره‌های مختلف سینما ندارم. خودم دوست داشتم چند سالی پشت دوربین فعالیت کنم در صورتی که بازیگری دغدغه من است اما باید در ابتدا تجربه کسب کنم. چون در پشت صحنه به نکاتی می‌رسید و تجربه‌هایی کسب می‌کنید که برای جلوی دوربین بسیار مورد استفاده است. این مساله هم برای من بسیار قابل احترام است که بدون این‌که بخواهم از نام کسی سوءاستفاده کنم به این عرصه پا گذاشته ام. همه دوستان به خاطر آشنایی خودشان با نوع بازی‌ام مرا به کار دعوت کردند نه به خاطر این‌که نیکی مظفری هستم. البته نگاه‌های مختلفی به من است و من نیز باید با حساسیت و دقت بیشتری کارم را دنبال کنم.

دغدغه‌های امروز شما چیست؟

مجید مظفری: دلم می‌خواهد همیشه در کارهای خوب و قابل دفاع بازی کنم و البته تامین زندگی در دوران کهولت و آینده دخترم دغدغه‌های جدی من است.

شما در تربیت نیکی از چه الگوهای رفتاری استفاده کردید؟

مجید مظفری: نوع رفتار هنرمندان در جامعه طوری نیست که مورد توجه قرار بگیرند چون همیشه سعی می‌کنند مانند یک هنرمند رفتار کنند. حتی اگر دلشان نخواهد باید این‌گونه رفتار کنند. باید بسیاری از هنجارها، رفتارها، باید‌ها و نباید‌ها را درنظر بگیرند.

همین رعایت بایدها و نباید‌ها باعث می‌شود که فرزند من هم این رفتارها را بیاموزد و از این رفتارها الگو برداری کند. من بارها می‌بینم که نیکی رفتار مناسبی از خود نشان می‌دهد، در صورتی که من چیزی در این مورد به او نگفته‌ام. او خود این رفتار مناسب و این آداب و تربیت را آموخته است.

نیکی: من می‌خواهم در اینجا به صبوری پدرم هم اشاره کنم. اگر بخواهم از خصوصیات اخلاقی پدرم به نکته‌ای اشاره کنم می‌توانم بگویم که بسیار صبور و مهربان است و من نیز از او این ویژگی را آموخته‌ام.

پس شما باید از چاردیواری خانه‌تان تعریف و تصور خوبی داشته باشید؟

مجید مظفری: تعریف من از این چاردیواری آن چیزی است که جامعه به ما می‌دهد. چون در جامعه زندگی می‌کنیم و کوله باری از این اتفاقات در جامعه را با خود به خانه می‌آوریم. سعی می‌کنیم در چاردیواری خانه‌مان به‌دنبال حسرت‌ها نباشیم. به‌طور مثال هیچ‌وقت نمی‌گویم در خیابان ماشین مدل بالایی را دیدم و حسرت آن را بخورم. اما تلاش برای رسیدن به چیزهایی که نداریم بسیار خوب است من همیشه در خانه مطابق با آنچه زندگی می‌کنم و قرار است در خانه بسازمش صحبت می‌کنم نه این‌که بیشتر از آنچه که دارم بگویم. اینها باعث می‌شود که زندگی خود به خود ساخته و برای هر دوی ما زیبا و دوست داشتنی شود.

نیکی: البته دیدگاه من به‌عنوان یک دختر جوان با پدرم کمی متفاوت است. من به اصول بسیاری معتقدم. مانند با هم بودن و در کنار هم بودن حتی سر یک میز با هم غذا خوردن و حرمت و جمع خانوادگی را به هر چیزی ترجیح دادن. اینها برایم بسیار مهم است. درست است که من عضو کوچک یک خانواده هستم اما بسیار به دور هم جمع شدن خانواده و بستگان اهمیت می‌دهم. من عاشق مهمانی‌های خانوادگی هستم و رفت و آمد با اقوام برایم ارزشمند است.

این‌طور به نظر می‌رسد که نیکی بسیار پایبند به روابط خانوادگی است؟

مجید مظفری: بله. نیکی بسیار وابسته به خانواده است و بسیار هم به بزرگ‌ترها احترام می‌گذارد. من بارها دیده‌ام که نیکی بستگان درجه یک را دعوت می‌کند و خودش به تنهایی تمام کارها را انجام می‌دهد. چون خیلی به روابط خانوادگی پایبند است.

نیکی: همان‌طور من معاشرت با فامیل را به هر چیز دیگری ترجیح می‌دهم.

در خانه شما چه کسی بیشتر آشپزی می‌کند؟

نیکی: پدرم. البته پدر برای من هم پدر است و هم مادر. دست پخت بسیار خوبی هم دارد. مخصوصا وقتی که من غذایی را هوس می‌کنم، حتما برایم درست می‌کند. اما من اصولا نمی‌گذارم پدرم زیاد کار کند. چون من کار خانه را بسیار دوست دارم.

مجید مظفری: البته نیکی لطف دارد اما با کمک یکدیگر کارها را انجام می‌دهیم.

شنیده‌ام گاهی هم به زراعت مشغولید؟

مجید مظفری: یک تکه زمین کوچکی در اسفراین داریم که گاهی در آن مشغول هستیم و این هم به همان دغدغه‌هایی که گفتم برمی‌گردد که اگر زمانی رسید که دیگر نتوانستم کار بازیگری را دنبال کنم به کشاورزی بپردازم.

فکر می‌کنم یک رابطه حسی و عاطفی عمیقی میان شما وجود دارد؟

مجید مظفری: بله. همین طور است. زمانی که من و نیکی تنها شدیم و مادر نیکی ما را تنها گذاشت من به یک همدم نیاز داشتم و نیکی به یک راهنما. من پا به سن گذاشته بودم و نیکی در ابتدای جوانی بود. این اتفاق افتاد و نیکی همدم من و من راهنمای او شدم. به خاطر همین مساله ما بیش از پیش به هم نزدیک شدیم و مانند دو دوست در کنار هم بودیم. رابطه عمیق عاطفی دختر و پدر که حالا شبیه به دو دوست صمیمی شده است.

نیکی: بیشتر با هم رفیق هستیم و من این رابطه را بسیار دوست دارم.

در هر زندگی فراز و فرودهایی وجود دارد، شما چطور در برابر سختی‌های زندگی ایستادگی می‌کنید؟

مجید مظفری: به نظر من هر کسی که در زندگی سختی می‌کشد، بیشتر خودش مقصر است. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات ما این است که قوانین خودمان را نمی‌شناسیم. باید با دید باز و منطقی سراغ مسائل برویم تا با مشکلات و سختی‌ها روبه‌رو نشویم. چون گاهی خودمان باعث می‌شویم که دیگران از ما سوءاستفاده کنند. به این دلیل که آگاهی زیادی نداریم. گاهی اوقات هم از نزدیک‌ترین دوست خود ضربه می‌خوریم که اصلا باورکردنی نیست و فکر می‌کنم حتی این مساله هم تقصیر خود آدم است. به نظر من هر فردی باید به تمام قوانین زندگی آگاهی داشته باشد تا دچار مشکل و سختی نشود.

بزرگ‌ترین شانس زندگی خود را چه می‌دانید؟

مجید مظفری: بزرگ‌ترین شانس من در زندگی وجود نیکی است. خوشبختانه همدیگررا بخوبی درک می‌کنیم. حتی وقتی من از خواب می‌پرم نیکی متوجه می‌شود که چرا من از خواب پریده‌ام.

نیکی: من دلم می‌خواهد از اینجا به نکته‌ای اشاره کنم. دوست دارم برای پدرم زن بگیرم و به همه فرزندانی که پدر و مادران‌شان تنها هستند، این موضوع را پیشنهاد می‌کنم. ما بچه‌ها نباید خیلی خودخواهانه با این قضیه برخورد کنیم. من از سال اولی که مادرم فوت کرد همیشه دوست داشتم پدرم ازدواج کند. چون هر انسانی نیاز به یک همصحبت و همراه دارد. برخی به خاطر سن و سال‌شان این کار را زشت می‌دانند، اما به نظر من هیچ آدمی نباید تنها بماند و این فرزندان هستند که باید در برخی اوقات پیشقدم باشند. ما باید بپذیریم که برخی اتفاقات در زندگی ما از سوی خداوند است و صلاح اوست و یادمان نرود که زندگی بهترین هدیه خداوند به ماست. زندگی همیشه در جریان است و ما نباید راکد و بی‌حرکت بمانیم، حتی اگر بدترین و تلخ‌ترین اتفاق برایمان بیفتد. من هم سعی می‌کنم در این جریان بی‌حرکت نباشم و همین سعی کردن اولین قدم است.

فرانک قنبری