جایگاه نماآهنگ در رسانه ملی

بی‌شک برای رسیدن به چشم‌اندازی که از سوی مدیران رسانه در این خصوص ترسیم شده، باید بتوان از همه ظرفیت‌های برنامه‌سازی استفاده کرد تا ارتباط محکم و گسترده با مخاطبان (از طیف‌های گوناگون) رقم بخورد و منطقی‌ترین راه استفاده از هر راهکار بومی و خلاقانه‌ای است که بتواند ضریب نفوذ رسانه ملی در طیف گسترده‌ مخاطب را به بالاترین حد خود برساند، بهره ببرد تا در عرصه رقابت فراملی و با توجه به میدان نابرابر نبرد با رسانه‌های مهاجم فرهنگی که در دو جبهه تولید و تخریب، جلوی ناوگان رسانه‌ای کشورهای شرقی و هویت‌مدار ایستاده‌اند، نه تنها کم نیاورد، بلکه همیشه حرفی برای گفتن داشته باشد.

تولید نماآهنگ، یکی از عرصه‌هایی است که هرگاه تلویزیون به آن توجه کرده، اقبال مخاطبان را به همراه داشته است. وقتی در رادیو، نگاه به موسیقی و ترویج فرهنگ آن با اختصاص یک شبکه رادیویی صورت گرفته و در تلویزیون نیز موسیقی و سرود در قالب‌های مختلف (از عنوان بندی سریال‌ها گرفته تا برنامه‌های ویژه‌ای مثل رادیو هفت شبکه آموزش) به مخاطب عرضه می‌شود، قطعا توجه به کارکردهای تولید نماآهنگ و نقش آن در سرگرم‌سازی و فرهنگسازی می‌تواند بیشتر مشارکت برنامه‌سازان و تولیدکنندگان را به همراه داشته باشد.

هنوز به یاد داریم که در سال‌های اولیه دهه 70، جریان تولید نماآهنگ در سیما که با مشارکت و حضور جدی تولیدکنندگان برنامه‌های تلویزیونی و سینمایی همراه بود، چگونه توانست موجی را با خود به وجود بیاورد؛ موجی که هم برای بخشی از متخصصان عرصه تصویر کارآفرینی به همراه داشت و توانست گروه‌های تولید را در این زمینه متمرکز کند و هم به دلیل تولیدی بودن نماآهنگ‌ها و توجه به ساختار جذاب و روزآمد و استفاده از آثار موسیقایی باارزش، توانست سبب جلب توجه بخشی از مخاطبان علاقه‌مند به موسیقی شود.

در این که اداره کل موسیقی و سرود در رسانه ملی در دهه اخیر، تلاش‌هایی را در این زمینه کرده و شبکه‌های مختلف به این موضوع توجه داشته‌اند، شکی نیست.

کارهای مناسبتی ویژه و نیز استفاده از موسیقی تیتراژ سریال‌ها در شبکه آی‌فیلم از جمله این اقدامات است، اما قطعا کار بیشتر در این زمینه، سبب توان‌افزایی و جذب بیشتر مخاطب خواهد شد.

به نظر می‌رسد این ظرفیت، هنوز دست نخورده است و باید از آن استفاده کرد. گرچه شاید هزینه‌های تولید فیلم‌های مختص نماآهنگ‌های تلویزیونی، بیشتر از آن شروع دهه هفتادی باشد، اما وقتی به کارکرد این زمینه برنامه‌سازی اندیشیده شود، برنامه‌سازان سیما خواهند توانست با حمایت مدیران با استفاده از ابزارهایی که حالا روزآمدتر از گذشته شده‌اند و بهره‌گیری از ایده‌های بومی و محتوامحور، بهترین بازدهی را در این زمینه ارتباطی رقم بزنند.

علی افشار