عاشق «کله‌پاچه» ایرانم

من قبل از ایران به عنوان معاون اول سفیر کشور اندونزی در روسیه بودم.

(بدون فکر) تهران.

چون هم از نظر دستیابی به غذاهای حلال کاملا راحت هستم و هم این که تهران واقعا شهر زیبایی است.

برج آزادی، برج میلاد و تمام موزه‌ها و کاخ‌های تهران را دیده‌ام و البته از آنها عکاسی هم‌ کرده‌ام .

تجربه من در تهران می‌گوید هر دو، اما ایران به طور کلی کشوری باستانی است. بنابراین تمدن را نیز به همراه خواهد داشت.

کشور من کشوری چندفرهنگی است و واقعا با ایران غیرقابل مقایسه است.

یکی از تفریحات و سرگرمی‌های من عکاسی است و تمام وسایل لازم را هم گرفته‌ام حتی نمایشگاهی کوچک ‌در دفتر کارم از عکس‌های خاطره‌انگیز خودم تهیه کرده‌ام. چند‌بار تلاش‌کرده‌ام ‌در تهران نمایشگاهی از عکس‌های خودم برگزار کنم که متاسفانه هنوز موفق نشده‌ام.

کرمانشاه، قم، رامسر، چالوس، اصفهان، شیراز، نائین و قشم، اما هنوز شهرهای بسیاری را ندیده‌ام که باید در اولین فرصت به آنجا سفر کنم.

من عقیده دارم‌ افرادی که مثل من به عنوان سفیر در کشور دیگر مشغول به انجام وظیفه هستند، اولین و اصلی‌ترین کار پس از امور دیپلماتیک آشنایی با فرهنگ و آداب و رسوم کشور محل ماموریتشان است و بهترین راه ارتباط با جامعه میزبان سفرکردن به روستا و شهرهای کوچک است. فکر‌کنم این روش برای ارتباط برقرار کردن بهترین باشد.

شهرهای ساحلی دریای خزر بهترین است چون وقتی به آنجا سفر می‌کنم یاد کشورم می‌افتم و ‌ دلتنگی‌ام برطرف می‌شود. مزارع برنج و سرسبزی آنجا دقیقا مثل کشور من است.

متاسفانه گردشگران ایرانی هنوز اطلاعات کافی از کشور من ندارند . سال 2012 میلادی تنها ‌18‌هزارنفر از ایران وارد خاک سرزمین من شده‌اند که این نشان‌دهنده نبود آگاهی هر دو طرف از توانایی‌های گردشگری است. به عنوان مثال پارسال حدود دو میلیون نفر به ترکیه سفر کرده‌اند و به طور متوسط حدود 2500 دلار هزینه کرده‌اند حال آن که با همین هزینه می‌توانستند به کشور اندونزی سفر کنند ولی خبری از آن ندارند یا این که مشکلاتی در راه است.

متاسفانه باید بگویم ‌این تعداد حتی کمتر از ده هزار نفر بوده‌ که به همین دلیل عنوان شده هنوز راه این گردشگران به ایران باز نشده است.

پاسخ پرسش شما بله است، اما این ویزا در بدو ورود آنها در فرودگاه مقصد صادر می‌شود و نیازی به دریافت مجوز سفر یا همان ویزای قبل از سفر ندارند.

همان طور که می‌دانید کشور من کشوری گردشگرپذیر است و سالانه بیش از 12 میلیارد دلار برای اندونزی ارز‌آوری می‌کند، اما گردشگران ایرانی کمتر از یک درصد گردشگران اندونزی را تشکیل می‌دهند و در جهت عکس هم همین‌طور است. پس به این نتیجه می‌رسیم که همان طور که قبلا گفتم هنوز ارتباط مناسبی بین دو کشور برای تبادل گردشگر ایجاد نشده است و به معرفی توانمندی‌های گردشگری دو کشور نیاز داریم.

اولین مشکل برای حضور گردشگران دو طرف پرواز مستقیم بین کشورهاست.

بله، اما هنوز نتوانستیم این کار را انجام دهیم، راهی به ذهنمان رسید که این کار را هنگام مراسم حج انجام دهیم به این صورت که از جاکارتا زائران خانه خدا را به تهران بیاوریم و بعد از آنجا به جده اعزام کنیم. با این کار بدون تردید این زائران با امکانات ایران آشنا می‌شدند و چه‌بسا چند روزی هم در ایران می‌ماندند، اما متاسفانه ترافیک هوایی فرودگاه جده از تهران کاملا پر بود و ظرفیت کافی برای این کار نبود. از سوی دیگر متاسفانه از نظر اقتصادی هنوز مقرون‌به‌صرفه نیست که خط هوایی را راه‌اندازی کنیم چون هنوز مسافر برای این کار زیاد نیست.

از نظر من تنها مشکلی که گردشگری ایران از آن رنج می‌برد نبود برنامه‌ریزی دقیق و البته استفاده نکردن مناسب از رسانه‌هاست، البته این مشکل بسیاری از کشورهای اسلامی است.

همان طور که می‌دانید بیشتر رسانه‌های مطرح دنیا توسط کشورهای غربی اداره می‌شود بنابراین عجیب نیست که اخبار آن طور که آنها می‌خواهند منتشر‌ شود. پس اگر ایران یا هر کشور‌ دیگری مثل ایران قصد موفقیت در صنعت گردشگری را دارد باید به خوبی از آن استفاده کند. به عقیده من در حال حاضر که عصر ارتباطات است این رسانه‌ها هستند که در بیشتر مواقع موفقیت ، نبود موفقیت ‌یا سیاستی را مشخص می‌کنند. بنابراین تمرکز ایران باید روی کارهای رسانه‌ای درباره گردشگری خود باشد تا بتواند موفق شود به عنوان مثال هنوز آگهی تبلیغاتی مناسبی از ایران در رسانه‌ها ندیده‌ام.

حقیقت را بگویم همه گردشگران در سراسر جهان کشور من را فقط با جزایر بالی می‌شناسند در حالی که این گونه نیست، اما در مورد ایران همین گردشگران حداقل هم دو یا چهار شهر باستانی و مراکز توریستی آن را کاملا می‌شناسند. بنابراین از لحاظ جذب گردشگر ‌اندونزی با ایران فاصله زیادی دارد ولی نکته کلیدی درباره ایران این است که ایران هنوز به داشته‌های خود ایمان نیاورده‌ و به‌صورت هدفمند روی آنها سرمایه‌گذاری نکرده است. به‌راستی این‌همه جاذبه در شرق و غرب ایران می‌تواند هزاران گردشگر را بخصوص از کشورهای اسلامی به این کشور سرازیر کند.

بهترین فصل ایران به نظر من بهار و پاییز است، بنابراین اگر قرار‌ شود‌ من به اندونزیایی‌ها توصیه کنم حتما این دو فصل را خواهم گفت.

بدون تردید مجموعه پاسارگاد را بهترین دیده‌ام و پس از آن شهر اصفهان است. دیدن محوطه باستانی پاسارگاد فکر کنم آرزوی بسیاری از گردشگران خارجی ‌است که سازمان گردشگری ایران باید این شرایط را برایشان به سادگی فراهم کند‌ تا درآمد هنگفتی از آن به دست آورد.

کله پاچه و سیراب شیردان را بهترین غذای ایرانی دیدم و سعی می‌کنم با توجه به سلامتی خودم هرچند وقت یک بار این غذا را بخورم البته کباب‌های ایرانی هم جزو علائق من است.

بله ما در اندونزی غذایی شبیه دیزی شما داریم، اما با کمی تفاوت ولی اصل مطلب همان است

زیبا، متمدن و پر از شور و هیجان.

عماد عزتی