وقتی پول سوخت می‌سوزد

بگرد بر سرم ای آسیای چرخ زمان

به هر طریق که خواهی که سنگ زیرینم

آدم با شنیدن و دیدن این چیزها، ناخواسته یاد بازی‌های دوران بچگی‌اش می‌افتد. یک چیزی را قایم می‌کردیم، بعدش به خواهر یا برادر همبازی‌مان می‌گفتیم که اگر فلان چیز را به من بدهی، من نیز همان چیز را به تو می‌دهم. (قضیه را همین‌طور کلی و سربسته گفتیم که الان بعد از سی و اندی سال که از آن دوران بچگی می‌گذرد، دستمان پیش خانواده رو نشود که در آن ایام چی قایم کرده بودیم. کماکان بگذارید نیکنام زندگی کنیم!)

عجب روزگاری شده نازنین!... چرا همه این‌جوری نسبت به هم، طلبکار و بدهکارند؟ فکر کنم فقط گوش افراد بدهکار نیست. شهرداری ادعا می‌کند که بابت حمل و نقل شهری ازدولت طلبکار است.

وزارت بهداشت اعلام می‌کند که چند میلیارد به دولت بدهکار است. (البته دیگر چند روزی است اعلام نمی‌کند!) از بانک مرکزی می‌شنویم که بانک‌های تابعه‌اش میلیاردها تومان پول بی‌زبان ملت را از چند بدهکار دانه درشت طلبکارند و هنوز معوقات بانکی خود را پس نداده‌اند. از سازمان محیط زیست می‌گویند که......

ـ خاموش محتشم که دل سنگ آب شد!... (این شعر قشنگ پر معنا را نفهمیدیم که گفت. هر که گفت؛ قطعا یا طلبکار بود یا بدهکار!)

بسته پیشنهادی: حالا اتفاقی است که افتاده؛ اما امیدواریم دیگر سوخت هواپیماها ناغافل قطع نشود که ملت از کار و زندگیشان نمانند. در همین راستا رهنمودهای گشاینده‌ای داریم:

1ـ آوردن سوخت همراه: تا اطلاع ثانوی، هر مسافر هواپیما، علاوه بربلیت، یک پیت حلبی یا پلاستیکی بنزین سوپر نیز با خود همراه بیاورد. یکی یکی تحویل خلبان عزیز بدهند تا داخل باک هواپیما ریخته شود. ته پرواز، هرچه که ته باک هواپیما بماند، بالسویه بین مسافران تقسیم عادلانه شود. برای رعایت دقیق عدالت، دولت می‌تواند نظارت کیفی کند و کیفش را ببرد.

2ـ تماس با اطلاعات سوخت: اگر تا الان بعضی‌ها قبل از آمدن به فرودگاه، با اطلاعات پرواز تماس می‌گرفتند که اگر پرواز تاخیر داشت، مطلع شوند و معطل نشوند؛ از الان بد نیست که یک تماس دیگر هم اضافه شود. با اطلاعات سوخت شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی تماس بگیرند و ببینند آیا سوخت هواپیمای پرواز شماره فلان تامین شده یا نشده؟... شاید دیر و زود داشت، اما سوخت و سوز نداشت. یا سوخت داشت، سوز نداشت. سوخت نداشت، سوز داشت!