یونایتد و نان چرب محبوبیت

اولین و مهم‌ترین اتهام گلیزرها که هشت سال است بر اولدترافورد به لحاظ مالی حکم می‌رانند این است که نه فقط پول قابل توجهی را شخصا به شریان‌های حیاتی باشگاه تزریق نکرده‌اند، بلکه از سرمایه‌های وسیع و همیشه در حال تولید آن برای گردش امور غیرفوتبالی خود سود جسته و پول آن را به درد دیگری زده‌اند.

به گزارش نشریه اقتصادی معتبر فوربس، یونایتد یکی از پنج باشگاه اول دنیا به لحاظ پولسازی در میان همه ورزش‌هاست، ولی این امر بیش از آن که محصول کارها و مانورهای اقتصادی گلیزرها باشد، نتیجه درآمدهای کلانی است که شیاطین سرخ خود به خود و براساس همان ملاحظات دهه‌های اخیر و بویژه از 1990 به بعد در عرصه‌های مختلف تولید کرده‌اند.

ستاره‌های متعدد و پیروزی‌های پرشماری که آنها در 25 سال اخیر موجب شده‌اند عامل اصلی سودسازی منچستری‌هاست و از زمانی که الکس فرگوسن سکاندار آنها شده است، یونایتد 11 بار قهرمان لیگ انگلیس، شش مرتبه فاتح جام حذفی این کشور شده و دو بار هم در اروپا به رتبه اول رسیده و بدیهی است​ با هر پیروزی میل سرمایه‌گذاران به مشارکت با شیاطین سرخ بیشتر شده باشد.

سیاستگذاری‌های شخصی منچستریونایتد نیز در این زمینه عالی بوده و استفاده از پارک جی‌سونگ کره‌ای در گذشته نزدیک و شینجی کاگاوای ژاپنی در حال حاضر در درجه اول برای تسخیر بازارهای شرق آسیا بوده است.

نشریه اقتصادی فوربس مدعی است قیمت برند یونایتد در طلیعه سال 2013 برابر با 2.2 میلیارد دلار است و حتی اگر این مساله مورد ظن و تردید و بحث باشد، در این شکی نیست که منچستری‌ها دومین باشگاه انگلیسی بوده‌اند که وارد بازار بورس شدند. این مساله به سال 1991 برمی‌گردد و 21 سال بعد از آن بهای هر واحد سهامشان 60 درصد رشد داشته است.

قسمت اعظم این رشد با محبوبیت تیم نیز در ارتباط است و برآوردها می‌گوید​ تعداد هواداران این تیم در بیشتر نقاط دنیا از دو غول فوتبال اسپانیا و از بزرگان ایتالیا نیز بیشتر است.

بازوهای اقتصادی و شرکای تجاری یونایتد در سال رو به پایان 2012، پولسازی‌ای برابر با 151 میلیون پوند برای این باشگاه داشتند و به عنوان مثال نایک که طبق قراردادی 13 ساله به بهای 300 میلیون پوند عملیات بازاریابی منچستر را هدایت می‌کند به تنهایی 63 میلیون پوند به سرمایه‌های جاری باشگاه افزود. با چنین شرکایی، جایی برای نگرانی شیاطین سرخ نیست.