اهمیت ورزش در تلویزیون

زمانی برنامه‌سازی کمی در این حوزه انجام می‌شد و این برنامه‌سازی محدود، به این منجر شد که ما حتی پوشش رسانه‌ای رویدادهای مهم ورزشی را نیز نداشته باشیم. از طرفی به ورزش‌هایی چون تیراندازی، دوومیدانی، شنا و... یا اصلا پرداخته نمی‌شد یا خیلی کم به آن می‌پرداختیم و گاهی حتی در پوشش رسانه‌ای فوتبال هم ‌ـ‌ که رشته پرطرفداری است‌ـ‌ به علت نبود دوربین با مشکل مواجه بودیم.

امروزه اما برای رشته‌های مختلف برنامه‌سازی کرده‌ایم و در تلاشیم مسابقه‌ها و رویدادهای مهم آن رشته را به تصویر بکشیم. هر چند بسیاری معتقدند برنامه‌سازی بیشتری برای فوتبال انجام می‌شود. اما باید قبول کنیم این مسأله در همه کشورهای دنیا مصداق دارد و منحصر به ایران نیست، زیرا فوتبال در دنیا به یک ورزش پرطرفدار و فراگیر شهرت دارد.

در ضمن به این نکته هم باید توجه کرد که چیزی به عنوان لیگ جودو یا تکواندو در همه کشورها وجود ندارد و رسانه‌های آنها به خیلی از رخدادهای ورزشی و رویدادهای مهم‌شان بی‌توجهی می‌کنند. در واقع ما جزو معدود کشورهایی هستیم که می‌کوشیم برای بیشتر رشته‌های ورزشی پخش زنده یا پوشش تلویزیونی داشته باشیم.

برای مثال در کره جنوبی مسابقه‌های وزنه‌برداری قهرمانی آسیا برگزار شد، اما این کشور برای این مسابقه‌ها هیچ‌گونه پوشش خبری نداشت! همچنین مسابقه‌های جام‌جهانی تکواندو ـ که ایران نایب‌قهرمان شد ـ کشور میزبان برای مسابقه‌ها هیچ برنامه تلویزیونی نداشت و ما نتوانستیم تصویری از آن رقابت‌ها بخریم و از رسانه ملی پخش کنیم.

علاوه بر همه این‌ موارد، گاهی در کشور خودمان هم برخی مسابقه‌ها هیچ بعد رسانه‌ای ندارد و رشته‌هایی هستند که اصلا لیگ یا مرکز منسجمی ندارند تا به آن پرداخته شود. با وجود این، تصور عمومی بر این است که رسانه به این ورزش‌ها نمی‌پردازد. در صورتی که رویداد مهمی برای پردازش نیست و هر اتفاقی هم ارزش پردازش ندارد.

ما طی این سال‌ها، سعی کرده‌ایم در برنامه‌های تلویزیونی دسترسی به اطلاعات را آسان‌تر کنیم. همچنین حضور مجریان، گزارشگران و کارشناسان جوان در رسانه بسیار کمک کرده است. اما این گسترش، دردسرهایی به همراه داشته است که از آن بین می‌توان به افزایش حاشیه‌ها اشاره کرد. هرچند حاشیه هم جزئی از ورزش است و باید به عنوان یکی از جذابیت‌های برنامه ورزشی با آن کنار آمد.

افزودن شبکه ورزش به شبکه‌های دیجیتال اتفاق خوب و مثمرثمری است، زیرا می‌تواند کمک کند پوشش تلویزیونی از رقابت‌های ورزشی بیشتر شود. این مسأله، آنجا که با همزمانی مسابقه‌های ورزشی روبه‌رو می‌شویم، نتیجه خواهد داد و آن وقت است که مخاطب حق انتخاب بین مسابقه‌هایی که از دو شبکه سه و ورزش پخش می‌شود، خواهد داشت.

از سوی دیگر باید به این نکته توجه داشت که این شبکه به صورت تخصصی به ورزش می‌پردازد و این خود زمینه‌ای است تا نیروهای جدیدی به این حوزه وارد شوند. فعالان این شبکه، نباید از یاد ببرند که اگر در جای خود از تجربه قدیمی‌ترها استفاده کنند، به نتایج خوبی خواهند رسید.

 حسین ذکایی