ترور؛ ماهیت اصلی رژیم صهیونیستی

این استراتژی با آغاز انتفاضه دوم در سال 2000 مورد توجه قرار گرفت و بین سال‌های 2001 تا 2004 شمار زیادی از رهبران بلندپایه سازمان‌های فلسطینی از جمله فتح و حماس به شهادت رسیدند. ارتش رژیم صهیونیستی در مارس 2004 احمد یاسین، رهبر نابینا و سالخورده و بیمار حماس را با شلیک سه موشک به نوارغزه به شهادت رساند و یک ماه بعد همین سرنوشت در انتظار جانشین وی یعنی عبدالعزیز رنتیسی بود. در جریان این حملات، ده‌ها انسان بی‌گناه دیگر نیز کشته یا مجروح شدند.

تردیدی نبوده و نیست که رژیم صهیونیستی پشت همه این حملات با پهپادها، موشک‌ها و بالگرد‌ها بوده است، اما جزئیات آن برای دوستان و دشمنان اسرائیل پوشیده بود. حال و پس از سال‌ها، اداره سانسور نظامی اسرائیل اسنادی منتشر کرده که نقش این دولت در این جنایت‌ها را علنی می‌سازد و مهم‌تر آن که اسرائیل اعتراف می‌کند ابوجهاد، معاون یاسر عرفات سال 1988 به دست کماندوهای ویژه ارتش اسرائیل در تونس به قتل رسیده است.

اما داستان این جنایت‌های هدفمند اسرائیل به دهه‌ها قبل و حداقل به سال 1956 بازمی گردد. در آن زمان یهوشافات هارکابی، رئیس اداره اطلاعات و امنیت ارتش اسرائیل دستور قتل همتای مصری خود را در صحرای سینا یعنی مصطفی حافظ صادر کرد.

در آن زمان ارتش مصر از گروه‌های فلسطینی در نوارغزه برای حمله به اسرائیل پشتیبانی می‌کرد. مصطفی حافظ در جولای 1956 به وسیله انفجار بمب پاکتی که از طریق یکی از ماموران دوجانبه مصری به او تحویل داده شده بود، کشته شد. آن مامور نیز که از محتوای پاکت اطلاعی نداشت، دو چشم خود را بر اثر این انفجار از دست داد. تنها یک روز پس از آن، وابسته نظامی مصر در اردن به روشی کاملا مشابه کشته شد.

موساد سال 1962 موجی از ترورهای هدفمند را با عنوان عملیات شمشیر داموکلس به راه انداخت؛ عملیات‌هایی که فرمانده آن اسحاق شامیر بود. در چارچوب همین طرح بود که یک دانشمند آلمانی که زمانی در برنامه موشکی حکومت نازی مشارکت داشت و سپس برای برنامه موشکی مصری‌ها کار می‌کرد، هدف قرار گرفت. این بار نیز صهیونیست‌ها یک بمب پستی را که مهر اداره پست هامبورگ روی آن نقش بسته بود برای سوژه خود فرستادند، اما پنج کارگر مصری به جای قربانی اصلی جان خود را از دست دادند. دو عملیات بعدی علیه این دانشمند آلمانی که هانس کلاین وشتر نام داشت نیز ناکام ماند، زیرا عاملان ترور هدف را اشتباهی شناسایی و در بار آخر، گلوله در لوله سلاح گیر کرده بود. در سپتامبر 1962 هانس کروگ، رئیس یک شرکت صوری مصری در مونیخ بدون آن که ردی از وی باقی بماند، ناپدید شد. سال‌ها بعد رسانه‌های صهیونیستی گزارش دادند وی توسط ماموران موساد به قتل رسیده است.

اما پس از دستگیری دو جاسوس اسرائیلی در سوئیس، نخست‌وزیر وقت اسرائیل یعنی دیوید بن گوریون، فرمان توقف عملیات شمشیر داموکلس را صادر کرد. این حملات پی در پی تروریستی روابط آلمان و اسرائیل را تیره کرده بود و دولت فدرال آلمان با پیشنهاد شغل به دانشمندان آلمانی مقیم مصر در پایان سال 1963 آنان را به کشور بازگرداند. برنامه موشکی مصر نیز سال 1967 به طور کلی متوقف شد و دولت جمال عبدالناصر تصمیم گرفت از آن پس، از شوروی موشک بخرد.

اما بدنام‌ترین و کثیف‌ترین عملیات تروریستی موساد سال 1972 و پس از کشته شدن ورزشکاران اسرائیلی در جریان المپیک مونیخ آغاز شد. طی سال‌های 1973 ـ 1972، 9 نفر که به گمان اسرائیلی‌ها از اعضای گروه سپتامبر سیاه (همان گروهی که ظاهرا مسئول حملات المپیک مونیخ بودند) توسط کماندوهای ویژه رژیم صهیونیستی به قتل رسیدند. شخص گلدا مایر، نخست‌وزیر اسرائیل فرمان مستقیم این ترورها را صادر کرده بود. ترورهایی که در پاریس، نیکوزیا، رم، آتن و سراسر لبنان انجام گرفت. قربانیان این ترورها یا از طریق رگبار گلوله یا بمب‌های جاسازی شده در تلفن و رختخواب‌های خود کشته شدند. صد البته این‌بار نیز جان شمار زیادی از افراد بی‌گناه نیز از دست رفت.

اما در جولای 1973 رژیم صهیونیستی دستور توقف تعقیب و ترور مردان پشت پرده حادثه المپیک مونیخ را در نروژ صادر کرد. تروریست‌های اسرائیلی مردی به نام علی حسن سلامه را که از وی به عنوان مغز متفکر حملات مونیخ یاد می‌شد در شهر لیل هامر نروژ شناسایی کرده بودند و در روز روشن در خیابان 14 گلوله به سوی وی شلیک کردند. اما آن مرد در واقع یک گارسون ساده و فقیر مراکشی به نام احمد بوشیخی بود. به این ترتیب نیروهای نروژی پنج مامور موساد را بازداشت و از یک تا پنج سال حبس محکوم کردند. این رژیم سال 1996 به علت این حمله به پرداخت غرامت به خانواده قربانی محکوم گردید.

واحدهای ویژه صهیونیستی سال 1979 بالاخره سلامه را در بیروت شناسایی و او را به وسیله یک بمب کنترل از راه دور جاسازی شده در خودرو به قتل رساندند. نفر آخر فهرست متهمان حملات المپیک مونیخ نیز یکی از اعضای سازمان آزادیبخش فلسطین به نام عاطف بسیسو بود که سال 1992 در پاریس به دست تروریست‌های صهیونیست کشته شد.

این عملیات ظاهرا آخرین عملیات تروریستی اسرائیل در خاک اروپا بود. موساد و ارتش اسرائیل اواسط دهه 90 عملیات تروریستی خود را برای به قتل رساندن افراد کلیدی حماس و فتح و اعضای گردان الاقصی در نوارغزه و کرانه باختری متمرکز کردند.

اما یکی از ترورهای ناکام، حمله‌ای بود که سال‌ها بعد در خارج از آن منطقه صورت گرفت. ماموران موساد سال 1997 در امان پایتخت اردن تلاش کردند خالد مشعل، یکی از رهبران حماس را با گاز اعصاب به قتل برسانند. پس از تزریق ناگهانی سم در گردن مشعل، محافظ وی موفق شد دو مهاجم اسرائیلی را هنگام فرار بازداشت و تحویل پلیس اردن بدهد. ساعاتی پس از این حمله بود که اسرائیلی‌ها تحت فشار بیل کلینتون و ملک حسین پادزهر آن سم را در اختیار آنان قرار دادند و به این صورت مشعل نجات یافت. پس از آن بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی آزادی احمد یاسین، بنیانگذار حماس از زندان اسرائیل را صادر کرد، یعنی همان مرد سالخورده و نابینایی که هفت سال بعد بر اثر شلیک هدفمند موشک‌های اسرائیلی جان خود را از دست داد. اما حمله تروریستی امان موجب تنش در روابط کانادا و اسرائیل گردید، زیرا معلوم شد ماموران اسرائیلی برای اجرای عملیات‌های تروریستی خود از گذرنامه‌های کشورهای آمریکای شمالی استفاده کرده‌اند.

سال 2008 بار دیگر حملات تروریستی اسرائیل در خارج شروع شد و این بار عماد مغنیه که از فرماندهان حزب‌الله بود در دمشق بر اثر انفجار یک خودروی حامل بمب به شهادت رسید. اگرچه اسرائیلی‌ها هرگونه دخالت خود را در این ترور انکار می‌کنند، اما عملیات‌های بعدی از این دست تردیدی در مورد نقش اسرائیل باقی نگذاشت.

موساد در ژانویه 2010 و این بار در شهر دبی اقدام به ترور محمود المبحوح کرد. گفته شد المبحوح، مسئول تهیه و خرید اسلحه برای حماس بود. 27 نفر از ماموران اسرائیلی با استفاده از گذرنامه‌های اروپایی وارد امارات شدند و در اتاق هتل قربانی خود را با گاز بیهوش و سپس او را خفه کردند.

علاوه بر آن، شواهدی غیرقابل انکار از نقش مستقیم رژیم صهیونیستی در ترور چهار دانشمند هسته‌ای ایران که نخستین آن ژانویه 2010 صورت گرفت، وجود دارد. اگر چه صهیونیست‌ها نقش خود را در این ترورها تکذیب می‌کنند، اما روش‌های به کارگرفته شده در این ترورها و همین طور موضعگیری‌های خصمانه اسرائیل علیه برنامه اتمی ایران، تردیدی در عاملیت تل‌آویو در این جنایات باقی نمی‌گذارد.

اما یکی از مرموز‌ترین ترورها که هنوز هیچ اطلاعات روشنی در مورد آن وجود ندارد، مرگ یکی از چهره‌های کلیدی جبهه خلق برای آزادی فلسطین یعنی وادی حداد سال 1978 در برلین شرقی است. حداد از جمله کسانی بود که یک هواپیمای خطوط هوایی ایرفرانس را که یکصد یهودی مسافر آن بودند، ربود و به فرودگاه انتبه در موگادیشو برد. از قرار معلوم وی بعدها و پس از خوردن یک شکلات سمی به صورت تدریجی جان خود را از دست داده است. بسیاری از فلسطینی‌ها حتی مرگ عرفات را هم با توجه به کشف آثار ماده کشنده پلونیوم 210 در لباس‌های وی به اسرائیل نسبت می‌دهند. شاید نبش قبر عرفات در روزهای آینده پرده از این راز بردارد، اما بی‌تردید ماشین ترور رژیم صهیونیستی در شش دهه اخیر همواره فعال بوده است.