کم‌فروشی بازیگر به مخاطب

نمونه این مورد هم آتیلا پسیانی است که طی سال‌های گذشته به یکی از ستاره‌های تلویزیون تبدیل شده است. وی بازی در تئاتر را از سال ۱۳۴۷ آغاز کرد و بیشتر محبوبیتش را مدیون کارگردانی نمایش‌های مختلف تئاتر است. حضور او به عنوان یکی از پیشکسوتان عرصه تئاتر در آثار نمایشی تلویزیون نقطه عطفی در بالا بردن جذابیت یک سریال به حساب می‌آید. تسلط و استحکام بازی پسیانی همراه با احاطه‌اش نسبت به نقشی که می‌پذیرد مانع از این شده که او را به عنوان بازیگری بدانیم که در انتهای راه بازیگری است. اما حضور او در دو مجموعه تلویزیونی «دیوار» و «راستش را بگو» که هر دو به فاصله نزدیک به هم از شبکه یک پخش شد، مثال نقضی بر این قضیه است. مخاطبانی که شاید یکی از دلایلشان برای تماشای سریال‌ها بازی پسیانی در آنها باشد شاید با دیدن یک نقش کاملا مشابه از این بازیگر در این دو سریال کاملا جا خوردند. پسیانی در دیوار و راستش را بگو نقش یک مامور امنیتی را بازی می‌کند که برای اصلاح جامعه آمده است. او نقش مثبتی دارد و در هر دو مجموعه با یک گریم مشابه و شخصیت یکسان حضور یافته است. شاید برخی از کارگردانان برای راحتی و سهولت در شخصیت‌پردازی سریال خود سراغ بازیگری بروند که بخوبی از پس یک نقش بخصوص برآمده است اما در نهایت این تکلیف بر خود بازیگر است که یک نقش مشابه و کلیشه‌ای را نپذیرد و زیر بار تکرار نقش‌های پیشین خود نرود. تکرار در موقعیتی یکسان یعنی در جا زدن و بسیاری از مردم از پیشکسوتان عرصه بازیگری انتظار دارند در پذیرفتن نقش‌های خود کمی تامل کنند و توانایی‌های خود را در نقش‌های مختلف ارائه دهند.

سریال «راستش را بگو» قبل از سریال «دیوار» ساخته شده است، هرچند دیوار قبل از راستش را بگو به روی آنتن رفت اما پسیانی می‌دانست نقش او در هر دو سریال یکسان است، بنابراین می‌توانست بازی در سریال دیوار را نپذیرد و اگر هم قبول کرد این نقش را بازی کند، حداقل کاری که می‌توانست بکند این بود که به گریمور پیشنهاد بدهد، چهره‌ای از او طراحی کند که شبیه نقش در سریال «راستش را بگو» نباشد. در دوره‌ای که حضور بازیگران باتجربه برای تلویزیون غنیمت است، بازیگران هم نباید به مخاطب کم‌فروشی کنند.

مهراوه فردوسی / گروه رادیو و تلویزیون