کشتی فرنگی؛ فرصت‌ها و تهدیدها

حالا من خوشحالم که بنا به عنوان یکی از عاشقان و دلسوزان کشتی فرنگی بسان بسیاری از قهرمانان ما خانه نشین نشد و به کارخود در تیم ملی ادامه می‌دهد. باید در این باره نکاتی را یادآور شد که اگر به آنها توجه کند، ضرر نخواهد کرد.

1ـ هر چند به هیچ وجه نمی‌خواهم ارزش زحمات محمد بنا را نادیده بگیرم یا خدای نکرده کار او را زیرسوال ببرم، اما واقعیت این است که در سال‌های گذشته شاهد بودیم چه در زمان مدیریت محمدرضا طالقانی و چه محمدرضا یزدانی‌خرم در فدراسیون کشتی همواره شرایط و ابزار لازم برای موفقیت کشتی فرنگی فراهم بود و حمایت لازم از سرمربی تیم ملی برای پیشبرد برنامه‌هایش وجود داشت. حال که قدری شرایط دشوار شده، محمد بنا باید هنر خود را نشان دهد، چون در شرایط سخت کنونی که هم حفظ جایگاه جهانی مهم بوده و هم کشتی درگیر مسائل و مشکلات مالی است، اگر او کار را رها می‌کرد به هیچ عنوان حرکت جالبی نبود. بنا باید دقت داشته باشد با کار فردی نمی‌توان نتیجه لازم را گرفت، حتی اگر شبانه روزی در اردوی تیم ملی حضور داشته باشد.

2ـ به‌عنوان یک پیشکسوت کشتی فرنگی بسیار خوشحالم که حوزه این رشته با تاسیس مدیریت تیم‌های ملی از کشتی آزاد جدا شده و خود می‌تواند تصمیم‌سازی کند. باید توجه داشت بنا چنانچه در کار مدیریت خود نگاه فردگرایانه داشته باشد نه تنها موفق نخواهد شد، بلکه این رویکرد می‌تواند آسیب‌های جدی‌ای را متوجه کشتی فرنگی کند؛ چرا که کار فنی پیچیدگی و ریزه‌کاری‌های خاص خود را دارد. گرچه ما در سال‌های اخیر شاهد درخشش کشتی فرنگی هستیم، اما کشتی‌گیرهای مستعدی بوده‌اند که اگر به آنها نیز میدان داده می‌شد می‌توانستند همپای نفرات فعلی افتخارآفرین باشند، اما متاسفانه محلی از اعراب نیافته و کنار رفتند. بنابراین در این زمینه بنا باید رویکرد جدید داشته باشد و با بهره‌گیری از دیدگاه صاحب‌نظران و دلسوختگان کشتی فرنگی، طرحی نو در اندازد تا هیچ استعدادی در نطفه خفه نشود.

3ـ نگاه محمد بنا که تاکید دارم به صلاح او و کشتی کشور است تغییر کند، نگاهی است که در این سال‌ها مبتنی بر نتیجه‌گیری مقطعی بود، در حالی که برای موفقیت پایدار باید فراتر از این اندیشید و با دید وسیع امکان ادامه این موفقیت‌ها را فراهم آورد. کسب سه طلای المپیک موفقیت کمی نیست، اما برای حفظ این جایگاه باید نقاط ضعف خود را برطرف کنیم، چرا که حریفان بیکار نخواهند نشست و همه تلاش خود را برای رسیدن به ما به کار خواهند گرفت. در حالی که در کشورهای صاحب کشتی نظیر روسیه، بلغارستان و ترکیه خبری از اردوهای بلند مدت تیم ملی نیست، چرا باید با برپایی چنین اردوهایی فرصت عرض اندام از دیگر کشتی‌گیران گرفته شود و نفرات حاضر در اردو با شرایط یکنواخت و خسته‌کننده اردویی دست و پنجه نرم کنند.

4ـ نکته دیگری که به هیچ عنوان نباید از آن غافل بود این است ‌که رقابت‌های انتخابی تیم ملی راه اثبات توانمندی کشتی‌گیران مدعی پوشیدن پیراهن تیم ملی است. وقتی ما چنین مسابقاتی را برگزار نمی‌کنیم عملا خودمان را از بخش قابل توجهی از توان کشتی کشور محروم کرده‌ایم. ممکن است گفته شود پیکارهایی چون قهرمانی کشور یا جام یادگار امام(ره) برگزار می‌شود، اما این دو رویداد هم جای خود دارد و باید مسابقه انتخابی برای گزینش بهترین نفر برگزار شود. خود من همیشه به بنا گفته‌ام از برگزاری رقابت انتخابی نباید واهمه‌ای داشته باشد. به طور مسلم نفری که از دید بنا بهترین است باید بتواند در رقابت انتخابی اول ‌شود. ممکن است از هفت نفر مورد نظر ایشان یک نفر در انتخابی ببازد، ایرادی ندارد که آن یک نفر را در ترکیب تیم ملی قرار دهند، اما وقتی کل انتخابی را جمع می‌کنند انگیزه‌ها از بین رفته و رقابتی در میان نخواهد بود.

5 ـ توجه به هیات‌های استانی و فعال کردن آنها نکته مهم دیگری است که مدیریت تیم ملی کشتی فرنگی نباید از آن غافل باشد. این کشتی‌گیران از کجا می‌آیند؟ آیا غیر از این است که مربی سازنده، کم ادعا و گمنامی در جای جای کشور برای آنها زحمت کشیده و چنین قهرمانان شایسته‌ای را تحویل داده‌اند؟ مطمئنا هیچ‌گاه یک معلم دبستان ادعای تدریس در دانشگاه را ندارد و یک استاد دانشگاه هم نمی‌تواند همچون معلم دبستان الفبا را به دانش‌آموزان بیاموزد، اما در عین حال باید با برنامه‌های متنوع و خودداری از اردوی‌های بلند مدت، امکان فعالیت و در واقع بستر از قوه به فعل درآوردن توانایی این مربیان را فراهم کرد تا هم آنها با دلگرمی بیشتری کار کنند و هم انگیزه وسیعی برای کشتی‌گیران سراسر کشور ایجاد کرد تا خود را برای حضور در تیم ملی آماده کنند و بدانند حقی از آنها پایمال نخواهد شد. بدیهی است ملاک پوشیدن پیراهن تیم ملی تنها باید شایسته سالاری باشد، نه نگاه سلیقه‌ای مربیان.

رحیم علی آبادی ‌-‌ قهرمان سابق کشتی فرنگی جهان