بگذارید این سفرها مقدس بماند

همه کسانی که خاک مناطق جنگی را لمس کرده‌اند بدون استثنا تحت تاثیر حال و هوای معنوی و روحانی آن قرار گرفته‌اند. حتی خیلی از کسانی که توفیق زیارت این مناطق را نداشتند نیز فقط به شوق دیدار این مناطق بهره‌ای از وجود شهدا برده‌اند.

هیچ وقت فراموش نمی‌کنم چهره دوستی را که به خاطر عدم امکان حضور در اردوی راهیان نور به پهنای صورت اشک می‌ریخت. یا جوانی که پس از بازگشت از مناطق جنگی افکار و رفتارش 180 درجه با گذشته نه چندان مطلوبش تغییر کرده بود.

اما اکنون این سفر معنوی و این سرمایه بی‌بدیل به دستمایه‌ای برای انتقاد غرض‌ورزان و عناصر فرصت‌طلب تبدیل شده است. چرا؟ فقط به خاطر تصمیم‌های سلیقه‌ای بعضی از مسئولان مدارس که به موجب آن رفتن به اردوهای راهیان نور برای دانش‌آموزانی که درس آمادگی دفاعی دارند، شکل اجباری به خود گرفته است. البته وزیر آموزش و پرورش این موضوع را تکذیب کرده است، اما شایسته‌ است مسئولان و دست‌اندرکارانی که برای اعزام دانش‌آموزان به مناطق جنگی برنامه‌ریزی می‌کنند، از برخوردهای سلیقه‌ای در این خصوص نیز خودداری کنند، چراکه با قدری تامل و اندیشه می‌توان پی برد که برای بالا بردن آمار بازدید از مناطق جنگی نیاز به این گونه رفتارها نیست.

شلمچه، دهلاویه، چزابه، دهلران، قصرشیرین و ده‌ها منطقه دیگر به یاد مانده از روزگار جنگ تحمیلی آنقدر هوادار و مشتاق دارد که بدون این رفتارهای اشتباه هم هیچ وقت از خیل عاشقانش خالی نماند.

آقایان! مناطق جنگی جنوب و غرب کشور سرمایه‌هایی استثنایی برای نسل جوان امروز و آیندگانی است که جنگ را ندیدند اما خیلی مشتاقند محل رشادت پدران و برادران خود را از نزدیک ببینند. اجازه دهید این مناطق و این سفرها مقدس بماند.