فرهنگ رنگ باخته فوتبال

تاسف زمانی بیشتر می‌شود که مسئولان ورزش و فوتبال بسادگی از کنار این بی‌اخلاقی‌ها و کمرنگ شدن فرهنگ و اصول اخلاقی در این رشته عبور کرده‌اند تا تقابل و جنگ کلامی، حرف اول و آخر فوتبالی باشد که در نفس خود باید اشاعه دهنده زیبایی‌ و جوانمردی باشد. امروز فارغ از این‌که حق با علی دایی باشد یا محمد رویانیان، این بگو و مگوها و حرمت شکنی ها، جز آن‌که به آبرو و اعتبار و جایگاه فوتبال ایران لطمه وارد آورد و بدآموزی‌های دیگری را به دنبال خود داشته باشد، نتیجه دیگری ندارد. هر چند که با توجه به روحیات علی دایی، کاملا محتمل بود که او پاسخ‌های تندتری برای مدیر عامل باشگاه پرسپولیس داشته باشد، اما باید پرسید که فوتبال ایران با این اره دادن‌ها و تیشه گرفتن‌ها، به کجا می‌خواهد برسد و کدام قله‌ را فتح کند؟!

آیا جز این است که وقتی بی‌حرمتی در فوتبال باب می‌شود، سنگ روی سنگ بند نمی‌شود و هرکس به خود اجازه می‌دهد با آسودگی خیال بدترین الفاظ را در رابطه با فرد مقابل به‌کار برده و به او انواع و اقسام تهمت‌ها بزند؟ متاسفانه گویا در این فوتبال تخاصمی، کوچک‌ترین گذشت سخاوتمندانه‌ نیز جایی ندارد تا هر حرفی با پاسخ تهاجمی طرف مقابل، با ضربه‌ای به تار و پود فرهنگ و اخلاقیات ورزش و فوتبال همراه شده و چهره‌ای زشت از ورزشی را به تصویر بکشد که باید به‌طور طبیعی منعکس‌کننده زیبایی‌ها باشد.

براستی باید پرسید در این مسابقه غیراصولی مگر چه جایزه‌ای داده می‌شود که فرهنگ و ارزش‌های انسانی آن چنین مورد هجمه قرار گرفته و همه با هیاهو و جار و جنجال می‌خواهند از روی بدن نحیف آن رد شوند؟

هر چند این جبهه‌گیری‌ها و حرمت‌شکنی‌ها در فوتبال ایران ریشه عمیقی دارد و مربوط به دیروز و امروز نیست، اما چه می‌توان کرد وقتی معیارها در این فوتبال عوض شده و خیلی‌ها سر جای خود قرار ندارند. بی شک اگر مبنا بر شایستگی بود، هر کس در ورزش و فوتبال سر جای خود قرار می‌گرفت و حضور خود را بر نفی و انکار دیگران نمی‌دید.