پایان دوره مربیان خارجی

ممکن است‌ حس و دیدگاه من، قدری ناسیونالیستی تلقی شود، ولی معتقدم هیچ‌یک از مربیان خارجی در فوتبال کشورمان نمی‌توانند خدماتی در حد مربیان وطنی ارائه کنند چون مربیان با اخلاص خودی، با علاقه تمام و از عمق جان برای این ورزش مایه می‌گذارند و خیلی بیش از یک مربی خارجی ناآشنا با فرهنگ ما‌ قادر به برقراری ارتباط موثر با بازیکنان هستند.

از این گذشته دوران موفقیت مربیان خارجی در کشور ما به زمانی باز می‌گشت که سطح دانش و فرهنگ فوتبال حتی در کشورهای اروپای شرقی به مراتب بیش از فوتبال ایران بود، در حالی که در سال‌های اخیر به‌دلیل برگزاری کلاس‌های متعدد مربیگری در کشورمان، سطح دانش مربیان ایرانی کاملا ارتقا یافته است.

علاوه بر این، پخش صحنه‌های بهترین فوتبال‌های دنیا که مرتبا از شش شبکه تلویزیونی کشورمان صورت می‌گیرد کاملا مربیان و بازیکنان فوتبال ما را با بهترین و پیشرفته ترین سیستم‌های این ورزش آشنا کرده است.

در مجموع، باوجود آن‌که دیگر اثر چندانی از صمیمیت‌ها، حفظ حرمت‌ها و غیرت و تعصب گذشته‌های فوتبال وجود ندارد، ولی هنوز آنچنان رابطه مربی و بازیکن در کشورمان، رنگ روابط پدر و فرزندی (و بعضا مرید و مرادی) دارد که اگر یک مربی کنار زمین رنگش بپرد، بازیکن با توان و تعصبی چند برابر در میدان مسابقه ظاهر می‌شود!

مهدی مناجاتی -‌ سرمربی پیشین تیم ملی فوتبال ایران