ستون گرافیکی پل پیچکی اینتل

ما پردازنده آیوی بریج Core i7-3770K را شانه به شانه با پردازنده Core i7-2700k سندی بریج، روی مادربورد DZ77GA-70K با 16 گیگابایت حافظه رم G.Skill RipjawsZ 1600 مگاهرتزیِ DDR3، کارت گرافیک Sapphire Radeon HD 7970، فضای خیره داده وضعیت جامد (SSD) و سیستم عامل ویندوز 7 Professional نوع 64بیتی آزمودیم. هر دو این پردازنده‌ها از سرعت سیکل ساعت پایه‌ای برابر 5/3 گیگاهرتز با سرعت تقویت شده توربویی (Turbo Boost speed) معادل 9/3 گیگاهرتز هشت مگابایت حافظه نهان (cache) برخوردار بوده و مدلی چهار هسته‌ای (quad core) با قابلیت ایجاد چهار هسته مجازی یا ابر چند نخی (Hyper-Threading) است. جدای از فرآیند تولید، تفاوت عمده آن، این است که گرافیک نوع قدیمی HD 3000 اینتل بوده و دارای نوع جدید گرافیک HD 4000 است. هر دو از سرعت سیکل ساعت مشابهی برخوردارند. بنابراین جای تعجب نیست که نتیجه آزمایش بنچ مارک (benchmark) آنها فوق‌العاده نزدیک به هم است، اما موردی که آنها را از هم متمایز می‌کند، مصرف برق آنهاست. سندی بریج 150 وات کشش جریان دارد، در حالی که مصرف برق آیوی بریج 120 وات است. این 30 وات اختلاف، مقداری قابل ملاحظه بوده و حاصلش 20 درصد مصرف برق کمتر برای پردازنده جدید است. با سرعت استاندارد، آیوی بریج برتری قابل ملاحظه‌ای را در بعد کارایی از خود نشان نداد، اما از نظر صرفه‌جویی در مصرف انرژی، عملکردی واقعا مقرون به صرفه داشت. اورکلاک کردن (overclocking) یا ارتقای هر دو پردازنده سری K که قفل تقویت توربوی هر دو آنها باز شده، از طریق دستکاری تنظیمات موردی تاثیرگذار و حائزاهمیت است. برای این کار شما بسادگی وارد صفحه تنظیمات UEFI مادربورد DZ770GA-70K شده و ولوم تنظیم توربو بوست را روی مقدار حداکثر یا 5/4 گیگاهرتز قرار می‌دهید. در این حالت سرعت سیکل ساعت بیکاری (idle) روی 9/3 گیگاهرتز ثابت می‌ماند، اما این تا زمانی است که سیستم زیر فشار بار کاری قرار نگرفته باشد. به محض این که چنین اتفاقی رخ دهد، سرعت سیکل ساعت با یک افزایش سرعت آسان 600 مگاهرتزی به 5/4 گیگاهرتز افزایش می‌یابد، اما اینتل از این هم فراتر رفته و ادعا می‌کند چنانچه شما از تجربه و آمادگی دستکاری تنظیمات ولتاژ و کار و غلبه بر محدودیت تقویت توربو برخوردار باشید، حتی می‌توانید با این پردازنده به سرعت 9/4 گیگاهرتز نیز دست یابید. با این کار کشش جریان آیوی بریج به طور وحشتناکی از 120 وات به 170 وات افزایش می‌یابد و در صورتی که شما نیاز واقعی به سرعت 9/4 گیگاهرتز نداشته باشید، ما انجام این کار و قبول کردن ریسک آن را اصلا به شما توصیه نمی‌کنیم. البته عملکرد سندی بریج نیز در این حالت به هیچ وجه بد نیست، با این تفاوت که برای انجام کار و رسیدن به نتیجه‌ای مشابه نیاز به مصرف 200 وات جریان برق دارد.

حالا نوبت بررسی گرافیک اینتل HD 4000 است. ما پس از اجرای مرحله اول آزمایشمان که گرافیک مستقل ATI را از مادربورد جدا کردیم و با گرافیک‌های HD 4000/3000 آیوی و سندی بریج به کار پرداختیم. این کار روی دیگر سکه مادربورد DZ77GA-70K را برای ما آشکار کرد. سوئیچ کردن به گرافیک پایه تعبیه شده درون پردازنده به جای کارت گرافیک مستقل نصب شده روی پایانه اتصال PCI Express، مسائلی را برای خروجی HDMI و ازجمله آنها مشکل اسکن اضافی (overscan) را دربر دارد که گوشه‌های تصویر از صفحه نمایش بیرون زده و تصویر را به صورت وحشتناکی ضایع می‌کند. متاسفانه این مشکل بسیار متداولی در استفاده از اتصال HDMI با رایانه PC است. مصیبت‌بارتر این که گرداننده‌های نرم‌افزاری (driver) گرافیک اینتل از رابط کاربری برای اصلاح و رفع مشکل اندازه تصویر و کشاندش به داخل محدوده تصویری صفحه نمایش نیز بی‌بهره‌اند. آنها تصویر را روی صفحه آورده و فیلم‌های بلو ـ ری HD را پخش می‌کنند؛ اما وقتی پای اجرای بازی‌ها به میان می‌آید تصویری را که ارائه می‌کنند اصلا چنگی به دل نمی‌زند. با این حال، اگر با دیدی مثبت به آنها نگاه کنیم، استفاده از گرافیک تعبیه شده HD 4000 شما را قادر به ساخت رایانه‌ای جمع و جور و بی‌صدا می‌کند که پشته‌هایی از قدرت پردازشی را در حالی که کمتر از 200 وات مصرف برق دارید در اختیار شما قرار می‌دهد. پردازنده‌های دسکتاپ آیوی بریج مستقیما جهت جایگزینی همتاهای سندی بریج خود وارد میدان شده و قیمتی تقریبا مشابه آنها دارند. (جدول 1)

در حال حاضر هیچ اثری از پردازنده‌های Core i3 بین آیوی بریج‌ها مشاهده نمی‌شود. شاید اینتل تصمیم گرفته باشد کاربران را به سوی پردازنده‌های چهار هسته‌ای سوق دهد و بسادگی دو هسته‌ای‌ها را از رده پردازنده‌های سطح متوسط جدید خود حذف کند. صورت قضایا در مورد همه پردازنده‌های آیوی بریج دقیقا آن طور که شما انتظارش را دارید نیست. معمولا یک پردازنده Core i7 چهار هسته‌ای با قابلیت ابر چند نخی می‌تواند از پس پردازش هشت نرم‌افزار برآید. همین طور یک پردازنده Core i5، پردازنده‌ای چهار هسته‌ای است که براحتی قادر است از عهده چهار نخ (thread) پردازش برآید، اما آیوی بریج‌ها رفتارهای متفاوتی را از خود بروز می‌دهند. همه آیوی بریج‌های چهار هسته‌ای قابلیت ابر چند نخی دارد، بجز Core i5-3450 که فاقد Hyper-threading است.

به عبارتی دیگر می‌توان گفت Core i5-3570K و i5-3550 عملکردی مشابه پردازنده‌های Core i7 دارد. تفاوت بین دو عضو این خانواده این است که اعضای Core i7 فامیل هشت مگابایت حافظه نهان داشته، اما سری Core i5 از شش مگابایت حافظه نهان برخوردار است.

تفاوت دیگر آنها در هسته گرافیکشان است، برای مثال گرافیک Core i5-3570K از سری HD 4000 اینتل بوده در حالی که Core i5-3550 گرافیک HD 2500 دارد. البته نوع گرافیک این پردازنده‌ها برای کاربرهایی که به دنبال سیستمی قدرتمند و پابرجا هستند چندان مهم نیست، چون آنها به هر حال از گرافیک‌های مستقل انویدیا یا AMD روی شکاف گسترش پی سی آی اکسپرس مادربورد خود استفاده می‌کنند.

در ارتقای سیستم خود از سندی بریج به آیوی بریج خیلی عجله نکنید؛ زیرا این ارتقا با یک مادربورد Z77 و یک پردازنده آیوی بریج برای شما حداقل 300 یورو تمام می‌شود که از نظر کارایی و قدرت چیز زیادی در مقابل آن نصیب شما نمی‌شود، زیرا آیوی بریج از پیشرفت کارایی متوسط و نه چندان زیادی نسبت به سندی بریج برخوردار است. به عبارتی دیگر اگر یک سیستم جدید جمع می‌کنید، حتما باید یک پردازنده آیوی بریج را در صدر فهرست قطعات خود در نظر داشته باشید، اما اگر مصرف برق پایین مورد نظر شما باشد، ارتقا به آیوی بریج نتیجه‌ای فوق‌العاده عالی برای شما دربردارد.