معضل نگهداری معتادان

از همان وقتی که خبرهایی درباره رهاسازی بیمار معتادی در خارج از بیمارستان منتشر شد و هفت نفر از کارکنان بیمارستان به زندان محکوم شدند و بیمار به بیمارستان بازگشت و ظاهرا غائله تمام شد اما نه برای وزارت بهداشت، چون این بیمار هنوز با گذشت 5.1 سال از بستری شدنش، حاضر به ترک بیمارستان نیست و کارکنان بیمارستان را تهدید می‌کند که اگر از بیمارستان مرخصش کنند به رسانه‌ها خبر می‌دهد و این وضع باعث شده است وزیر بهداشت از بی سر و سامانی معتادان و پذیرش نشدنشان توسط نهادهای حمایتی بویژه بهزیستی گلایه کند.

گفته‌های هفته پیش وزیر البته بی پاسخ نماند و فرید براتی سده، مدیرکل پیشگیری و درمان اعتیاد بهزیستی، انتقادش را با انتقاد دیگری درباره پذیرش نشدن معتادان بدحال در برخی بیمارستان‌های وزارت بهداشت پاسخ داد.

او اما در حرف‌هایش به مساله مهمی اشاره کرد که گره اصلی این ماجراست. به گفته براتی سده، خانه‌های میان‌راهی که باید برای حمایت‌های اجتماعی از معتادان ساخته می‌شد، به دلیل نبود اعتبار نیمه‌کاره مانده و حتی وزارت رفاه فراموش کرده است که بر اساس قانون باید هزینه‌های درمان معتادان بی‌بضاعت را بی‌کم و کاست تامین کند.

وزیر بهداشت و مدیر کل پیشگیری و درمان اعتیاد، گرچه علیه یکدیگر در رسانه‌ها صحبت کرده‌اند اما گفته‌های هر دو منطقی است و نه بیمارستان‌ها موظفند تخت‌های ویژه بیماران اورژانسی‌شان را به معتادان اختصاص دهند و نه بهزیستی با دست خالی می‌تواند معتادان را سامان بدهد و در این میان مسئولان اصلی که باید اعتبار لازم را برای راه اندازی مراکز نگهداری معتادان آواره و درمان آنها به بهزیستی اختصاص دهند سکوت کرده‌اند؛ سکوتی سنگین که تعبیرش شانه خالی کردن از زیر بار مسوولیت است.