وعده‌ای که زود محقق شد

موضوعی که چون با معیشت و زندگی آینده قهرمانان پیوند می‌خورد، اهمیت و حساسیتی دوچندان می‌یابد و قهرمانان ملی خواسته و ناخواسته همیشه این دغدغه را با خود داشته و دارند که آخر و عاقبت‌شان در ورزش قهرمانی ایران به کجا خواهد انجامید.

هر چند موفقیت در رقابت‌های قهرمانی آسیا و جهان مشمول آیین‌نامه پاداش شده و بر مبنای آن به قهرمانان رشته‌های مختلف جوایزی تعلق می‌گیرد، اما نظر به اهمیت و دربرگیری بازی‌های آسیایی و المپیک و نقش قابل توجه موفقیت‌ها و پیروزی‌های ورزشی در این بازی‌ها، مسوولان ورزش پیش از شروع این رویداد بزرگ پاداش‌هایی را برای مدال‌های طلا، نقره و برنز در نظر می‌گیرند تا ورزشکاران ایران با انگیزه‌ای دوچندان خود را مهیای حضور در بازی‌هایی کنند که مدال‌آوری در آنها سهل و راحت به دست نمی‌آید.

بی‌دلیل هم نیست که از بدو حضور ایران در بازی‌های المپیک، یعنی از المپیک 1948 لندن تا لندن 2012، سهم مدال‌آوری ما از این بازی‌ها 60 مدال طلا، نقره و برنز بوده است البته تعیین این پاداش‌ها نیز سابقه چندان دور و درازی در ورزش ما ندارد و در حقیقت از المپیک 2000 سیدنی بود که مسوولان سازمان تربیت بدنی وقت تصمیم گرفتند با تعیین جوایزی، خیال قهرمانان ورزش را راحت کنند.

تا پیش از بازی‌های سیدنی هر پاداشی که داده می‌شد به کرم مسوولان وقت ورزش و دیگر مسوولان محلی و استانی برمی‌گشت که چطور از قهرمانانشان تجلیل کنند.

اگر چه هنوز هم مسوولان استانی منهای جوایز ملی ورزشکاران، جوایز دیگری را در نظر گرفته و پرداخت می‌کنند، اما با رویه‌ای که از سال 2000 در پیش گرفته شد، مسوولان سازمان تربیت بدنی سابق و وزارت ورزش و جوانان کنونی، پاداش‌ها را قبل از اعزام ورزشکاران به بازی‌های آسیایی و المپیک به صورت رسمی اعلام می‌کنند تا هر قهرمانی بنا بر موفقیتی که به دست می‌آورد روی جوایز فوق حساب کرده و آن را به زخم زندگی خویش بزند.

هر چند در نگاه اول، پرداخت 200، 150 و 100 سکه بهار آزادی به قهرمانان طلایی و دارندگان مدال‌های نقره و برنز این بازی‌ها بزرگ جلوه می‌کند، اما قطعا مدال‌های المپیک را نمی‌توان با هیچ رقمی قابل قیاس دانست. بویژه آن‌که در نظر بگیریم یک ورزشکار برای رسیدن به قله المپیک سال‌ها مرارت و سختی را به جان می‌خرد تا با رسیدن به یکی از سکوهای اول تا سوم این بازی‌ها، دل مردم کشورش را شاد کند.

جدا از بحث مدال‌آوری در المپیک به لحاظ وجهه بین‌المللی آن، هر مدالی از این بازی‌ها غرور و وحدت ملی ایرانیان را رنگ و لعابی تازه می‌زند تا از این حیث دولت همپا با خواست مردم، از قهرمانان ورزش تجلیل به عمل آورد.

همان‌طور که اشاره شد در المپیک سیدنی بحث تعیین جوایز جای خود را در بین خانواده ورزش باز کرد و اعلام شد قهرمانان طلایی این بازی‌ها یک دستگاه آپارتمان به ارزش 30 میلیون تومان دریافت خواهند کرد.

در المپیک 2004 آتن این میزان پاداش افزایش چشمگیری یافت و بر مبنای آن به طلایی‌ها صد میلیون تومان، دارندگان مدال نقره 75 میلیون تومان و به چهره‌های برنزی 50 میلیون تومان اهدا شد.

در آتن علاوه بر حسین رضازاده و هادی ساعی که با طلای وزنه‌برداری و تکواندو صد میلیون تومان را دریافت کردند، آرش میراسماعیلی نیز به دلیل انصراف از مبارزه با جودوکار رژیم صهیونیستی، جایزه صد میلیونی را به خود اختصاص داد.

در المپیک 2008 پکن جایزه قهرمانان طلایی 110 میلیون تومان تعیین شد و به ترتیب برای مدال‌های نقره و برنز المپیک نیز 80 و 60 میلیون تومان در نظر گرفته شد که با توجه به کسب تنها دو طلا و برنز هادی ساعی در تکواندو و سیدمراد محمدی در کشتی‌آزاد، ورزش ایران برای پرداخت این پاداش‌ها چندان دست به جیب نشد.

اما این میزان پاداش برای المپیک لندن به 200‌-150 و 100 سکه بهار آزادی برای مدال‌های طلا، نقره و برنز افزایش یافت تا پاداش‌ها 50 درصد رشد را نسبت به بازی‌های 2008 شاهد باشد.

نکته دیگری که دراین راه حائز اهمیت است این که در المپیک لندن پاداش قهرمانان خیلی زود پرداخت شد و از این جهت باید به رییس‌جمهور دست مریزاد گفت که از وزیر ورزش خواست تا هر چه زودتر مراسم تجلیل از مدال‌آوران برگزار شده و پاداش‌های قهرمانی در نظر گرفته شده دست ورزشکاران را بگیرد، به هر روی اگر می‌خواهیم همچنان به روند رو به رشد خود در زمینه مدال‌آوری در عرصه بازی‌های المپیک ادامه دهیم باید به صورت ویژه نیز قهرمانان این بازی‌ها را مورد توجه قرار دهیم.

در مراسم تجلیل از مدال‌آوران المپیکی ایران که با حضور رییس‌جمهور در تالار اجتماعات وزارت کشور برگزار شد، رقمی حدود دو میلیارد تومان پرداخت شد، رقمی که اگر چه در مقایسه با پول هایی که در فوتبال خرج می شود زیاد نیست اما می تواند نقش مهمی در مــــدال آوری های بعدی در المپیک داشته باشد.