ریزگردها همچنان گرد و خاک می‌کنند

این را‌که ریزگردها با مردم ما و طبیعتمان چه می‌کند همه گفته‌اند، این‌که عراق، سوریه، اردن، عربستان و یمن با بیابان‌هایی که مهارشان نمی‌کنند، مقصر هستند، همه شنیده‌اند، تا به حال وعده هم زیاد بوده، طرح و برنامه و لایحه هم فراوان ارائه شده ولی چون نتیجه‌ای نمی‌دیدیم دلمان خوش بود به روزی که رئیس سازمان حفاظت محیط زیست به مجلس می‌رود و شرح عملکرد می‌دهد.

محمدی‌زاده دیروز طبق وعده به مجلس رفت، اما جلسه‌ای که قرار بود علنی برگزار شود ناگهان غیرعلنی شد تا علی لاریجانی، رئیس مجلس مجبور شود بگوید که رئیس سازمان حفاظت محیط زیست چون می‌خواست نکاتی درباره ریزگردها بگوید، لازم دانست تا جلسه خصوصی شود.

در واقع اصل موضوع ریزگردها باید همانی باشد که محمدی‌زاده نمی‌خواست مردم از آن باخبر شوند، چون مطالبی که بعدا در صحن علنی گفت همانهایی بود که همیشه می‌گفت و همه از آن باخبر بودند؛ چون تا به حال بارها و بارها گفته شده که 5/ 6 میلیون هکتار بیابان رها شده در همسایگی ایران است که کشورهای همجوار فکری برای مهار شن‌های روانش نمی‌کنند و اگر چه ایران مشتاق کمک به مهار بیابان‌های عراق است اما چون این کشور تامین اعتبار نمی‌کند، کار فعلا خوابیده است.

خواب کار در عراق و کشورهای همسایه اما یعنی ادامه عذاب مردم ایران که کسی در همسایگی ما به آن بها نمی‌دهد. نماینده مردم خوزستان دیروز می‌گفت مردم شهرهای آبادان و خرمشهر از شدت گرد و غبار، جلای وطن کرده‌اند و به سمت شهرهای شیراز، اصفهان و یزد کوچ کرده‌اند؛ نماینده مردم سیستان و بلوچستان هم که در آن گوشه شرقی کشور معمولا در پرونده ریزگردها از یاد می‌روند، دغدغه مردمی را داشت که صبورانه خشکسالی‌ها را تحمل می‌کنند و سختی زندگی مدام با گرد و خاک را به خود هموار می‌کنند.

اما تحمل تا کی؟ آیا مردم ایران باز هم باید مثل پارسال که از شش کانون بحران گرد و غبار در مرز، 529 توفان به پا شد و به سمتشان آمد، سیاست مدارا در پیش بگیرند؟

و وعده تا کی؟ آیا قول‌هایی که از رفع این معضل تا پنج سال آینده و جلب نظر موافق همسایه‌ها خبر می‌دهد شدنی است یا این‌که این وعده‌ها فقط وسیله‌ای برای خرید زمان است؟

مردم اگر پاسخ صریح این پرسش‌ها را بدانند حتما آرام می‌گیرند و راحت‌تر با زندگی غبارآلود کنار می‌آیند.

مریم خباز / گروه جامعه