دیپلماسی ورزشی، زیر صفر

این ضعف زمانی بیشتر خود را نشان می‌دهد که مثل امروز بازی‌های المپیک به‌عنوان بزرگ‌ترین رویداد ورزشی جهان برگزار می‌شود و خلأ مدیریتی حسابی خود را نشان می‌دهد. موضوع نیز کاملا روشن است، هر چقدر که نمایندگان ورزش ایران در مدیریت ورزش جهان و رشته‌های مختلف سهیم باشند، به همان اندازه نیز می‌توانند ورزش ایران را بهتر مدیریت کرده و در روند توسعه‌ای آن ایفای نقش کنند. متاسفانه تمام نگاه مسئولان ورزش ایران معطوف به داخل است و از تاثیر‌گذاری و مشارکت در مدیریت ورزش دنیا باز مانده‌اند تا این مساله در رشته‌ای چون کشتی که پیشینه ملی و تاریخی در ایران دارد، بدجوری توی ذوق بزند. بویژه که می‌بینیم نماینده قطر عضو هیات رئیسه فدراسیون جهانی کشتی می‌شود و نماینده ایران با توجه به جایگاه قهرمانی‌اش در کشتی جهان و المپیک، در انتخابات فیلا مغلوب مسائل پشت پرده و رایزنی‌هایی می‌شود که در جهان ورزش به امری مرسوم تبدیل شده است. براستی چرا امیررضا خادم، نماینده معرفی شده ایران در انتخابات هیات‌رئیسه فیلا، ‌ناکام می‌شود و در عوض نماینده قطر در تصمیم‌های کلان مدیریتی کشتی جهان صاحب رای می‌شود؟ امیررضا خادم خودش در این باره می‌گوید که هیچ‌گونه حمایتی از او صورت نگرفته است، نه رایزنی با کشورهای مختلف و نه مذاکره‌ای با رافی مارتنیتی رئیس فیلا که به‌طور طبیعی اگر نظر وی در این مورد خاص جلب می‌شد، خادم با توجه به پیشینه‌اش در کشتی، می‌توانست به هیات رئیسه فدراسیون جهانی راه یابد. گویا فدراسیون کشتی وظیفه خویش را فقط در معرفی او برای شرکت در انتخابات هیات رئیسه فیلا دیده و دیگر هیچ کوششی را برای موفقیت او در انتخابات انجام نداده است. این در شرایطی است که گفته می‌شود سفارت قطر در لندن دو شب قبل از انتخابات، اعضای فدراسیون جهانی و روسای فدراسیون‌های کشورهای مختلف را به ضیافت شام دعوت کرده است تا به اصطلاح برای نماینده کشورشان رای بخرد. فعل و انفعال‌های دنیای ورزش در شرایطی است که ورزش ایران اسیر اختلافات داخلی و بعضا جنگ قدرتی است که فقط می‌خواهد هر طور شده، طرف مقابل را از صحنه خارج کند.

بدیهی است تا زمانی که ورزش ایران به ثبات مدیریتی نرسد و مدیران آن در رفت و آمد بودن و نبودن باشند، این اتفاق‌ها طبیعی است و نباید توپ را صرفا به زمین خارجی‌ها انداخت.