خاورمیانه بزرگ؛ آمریکایی یا اسلامی

دیک چنی، معاون وقت رئیس‌جمهوری آمریکا، نیز در نشست مجمع جهانی اقتصاددر «داووس» سوئیس گفت: «راهبرد پیشبرد آزادی، ما را به حمایت از آنانی که برای اجرای اصلاحات در سراسر منطقه خاورمیانه بزرگ کار و فداکاری می‌کنند، متعهد و ملزم می‌سازد. ما از دوستان و متحدان مردم‌سالار خود در هر کجای دنیا، به‌ویژه در اروپا دعوت می‌کنیم تا در این راه به ما ملحق شوند.

ایالات متحده آمریکا پس از فروپاشى اتحاد شوروى، همواره به دنبال تثبیت هژمونی جهانى بوده است. کاخ سفید با ارائه طرح‌هاى متعدد از سال۱۹۹۰، یعنى زمانی که آمریکاییان احساس کردند مى‌توانند به‌طور یک‌جانبه، مسائل مورد نظر خود را به نتیجه دلخواه برسانند و نیز از زمان مطرح شدن طرح نظم نوین جهانى بوش پدر که قسمتى از آن اصلاحات سیاسى در برخى از مناطق خاورمیانه را دربرمى‌گرفت، به دنبال اهداف درازمدت خود در خاورمیانه بوده‌اند.

طى سال‌هاى اخیر رهبران آمریکا تلاش کرده‌اند که با ارائه و اجراىطرح‌هاى فراگیر ساختار عینى و ذهنى، خاورمیانه را دچار تحول کنند. پس از حوادث۱۱سپتامبر، آمریکا به افغانستان و عراق حمله کرد و به‌ طور مداوم، سوریه و ایران و مقاومت علیه صهیونیسم را تهدید مى‌کند و در شعله‌ور ساختن فتنه در کشورهای منطقه تلاش به‌عمل مى‌آورد.

طرح «خاورمیانه بزرگ» هم که سال ها پیش از سوى مقامات آمریکایى مورد تاکید قرار گرفته، در واقع، ارائه همان برنامه‌ریزى این کشور براى ایجاد تغییرات بنیادین و فراگیر در درازمدت در منطقه خاورمیانه در چارچوب استانداردها و معیارهاى آمریکایى است.

این طرح هرچند با روی کار آمدن دمکرات ها در کاخ سفید در ظاهر کنارگذاشته شد اما سیاست های اخیر ایالات متحده در قبضه انقلاب و خیزش های مردمی جهان عرب علیه دیکتاتورهای منطقه نشان از اجرای عملیاتی و فیزیکی این طرح به صورت ظریف و غیر آشکار دارد.

بهار عربی یا بیداری اسلامی که در واقع همان خیزش مردمی علیه حاکمان مستبد و ظالم و فاسد در کشورهای اسلامی می باشد در عمر کوتاه خود توانست پرونده برخی دیکتاتورهای پیر و فرسوده در کشورهای تونس، لیبی ، مصرو یمن را ببندد و لرزه بر اندام سایر سلاطین قرون وسطایی در شیخ نشین های حاشیه خلیج فارس و شمال آفریقا بیاندازد شعله های آتش خشم مردمی چنان با سرعت زبانه کشید که کشورهای صاحب قدرت جهان سرگردان و حیران به دنبال ریشه ها و عناصر اصلی و هدایتگر این نهضت بودند و در اندک زمانی پی به این واقعیت بردند که بهار عربی در منطقه در واقع همان بیداری اسلامی است که با بیدار شدن و خیزش صدها میلیون مسلمان شکل گرفته است اما این نهضت فاقد یک رهبری منسجم و کاریزماتیک است لذا بهار عربی را بر بیداری اسلامی ترجیح داده و طرح خاورمیانه بزرگ را در جامه بهار عربی در منطقه گسترش دادند. ایالات متحده و نظام سلطه به خوبی واقف بودند اگر بهار عربی به بیداری اسلامی تبدیل شود امکان تعامل با این خیزش دیگر بر مبنای هژمونی غرب نخواهد بود و با زیرکی و سیاستی خاص طرح خاورمیانه بزرگ را به بهار عربی تبدیل کرده و سعی دارند آن را مصادره به مطلوب کرده و بیداری اسلامی که همان جبهه مقاومت علیه زورمداران جهانی است را از مسیر اصلی منحرف نمایند.

تردیدی نیست آنچه امروز در منطقه از ترکیه و افغانستان و پاکستان گرفته تا لیبی و مراکش و شبه جزیره عربستان همگی در حال آماده سازی برای ایجاد یک خاورمیانه بزرگ است . نظام سلطه با اتکا بر تمامی آموخته های استعماری گذشته سعی دارد با استفاده از شرایط به وجود آمده ؛ زیرکانه تهدید را به فرصت تبدیل کرده به تغییر ژئوپلتیک منطقه حتی با از دست دادن رژیم اسرائیل اقدام کند . ایجاد یک منطقه جدید که تضمین کننده منافع نظام سلطه حداقل تا یک قرن دیگر باشد.

هرچند این تصمیم و سیاست استعماری تهدیدی بالفعل و جدی برای کشورهای مستقل و مسلمانان منطقه به شمار می رود اما با تدبیر و حکمت می تواند به یک فرصت طلایی برای یک ضد حمله علیه نظام سلطه تبدیل شود که به طور یقین نقش جمهوری اسلامی ایران و مقاومت علیه استکبار در این ضد حمله غافلگیرانه بسیار برجسته و شاخص می باشد.

بیداری اسلامی زمانی عینیت می یابد که جبهه مقامت با محوریت ایران توانایی ارائه الگویی مطمئن و کاربردی در تمامی شئون و شقوق حکومتداری از خود نشان دهد ، جمهوری اسلامی ایران می تواند با دیپلماسی قوی و پرتحرک در منطقه و رایزنی های گسترده با حاکمان و نخبگان کشورهای منطقه پروژه ایران هراسی نظام سلطه را ناکام بگذارد باید باور داشت نزاع کنونی نه در آفریقا و آمریکایی جنوبی و آسیای جنوب شرقی ، بلکه در خاورمیانه در حال وقوع است لذا منطقی است با به کارگیری ابزار مناسب نقش ایران مقتدر ، مستقل و در عین حال دوست را در منطقه به عهده بگیریم و تحولات مربوط به خاورمیانه بزرگ را با محوریت مقاومت علیه نظام زور و سلطه رقم بزنیم، ایجاد خاورمیانه بزرگ و تغییر ژئوپلتیک منطقه به دلیل بیداری مردم و گسترش مطالبات عمومی در منطقه اجتناب ناپذیر است لذا باید هوشیارانه و زیرکانه بر این جریان مستولی شد و در کنار تحولات و تغییرات به نقش آفرینی و تاثیرگذاری مطلوب و در نقطه ایده آل ایجاد خاورمیانه بزرگ با محوریت مقاومت اقدام نمود که این راهبرد دست یافتنی می باشد.