سن نوجوانی گم شده است

تاکید زیاد روانشناسان به اهمیت این دوره نیز از همین جهت شکل گرفته است.این دوران جهان بینی و قالب نگرش افراد را تشکیل می‌دهد که بی‌شک نگاه و سبک زندگی خانواده نیز در این راستا کاملا موثر است.

متاسفانه این مقدمه قرار نیست ما را به موضوع مثبت و رو به رشدی برساند،اصل موضوع کمی ناامیدکننده است.

رییس انجمن تحقیقات راینولوژی (شاخه فوق تخصصی در پزشکی که به جراحی‌های زیبایی و درمان بینی و اطراف آن می‌پردازد) گفته است: براساس ارزیابی‌ها، منحنی سنی متقاضیان زیبایی صورت از هر دو سو تغییرات قابل توجه و معنی‌داری داشته است، به‌گونه‌ای که امروز حتی میزان مراجعه متقاضیان با حدود سنی 13 تا 15 سال (ابتدای دوران نوجوانی) و نیز 75 تا 80 سال در کشور برای اعمال زیبایی صورت به میزان زیادی نسبت به گذشته افزایش یافته است.

به افراد مسن در رده سنی 70 تا 80 ساله شاید بتوان حق داد که بخواهند با ابزارهای موجود که هر روز در دنیای پزشکی و تبلیغات حرف تازه‌ای دارند، برای انتقام از آنچه که پیری بر سر صورتشان می‌آورد، اقدامی کنند اما سن 13 تا 15 سال برای ورود به دنیایی که صرفا از زیبایی صورت حرف می‌زند، خیلی زود و ناپخته است.

برای کسانی که در رده سنی 13 تا 15 سال قرار دارند هنوز بلوغ فکری و عقلی تعریف نمی‌شود چه رسد به این‌که این افراد برای تصمیم بزرگی چون جراحی زیبایی اقدام کنند.

سن نوجوانی در کشور ما تعریف خود را از دست داده است و بی توجهی به نیازها و غنای فکری این رده سنی از سوی خانواده‌ها یا مسوولان آموزشی و تربیتی کشور، سبب شده مرز بین کودکی و جوانی به انتخاب افراد در همین دو گروه تعریف شود، یعنی نوجوانانی که دنیای کودکی را همچنان انتخاب می‌کنند یا دسته دیگری از نوجوانان که تصمیم گرفته‌اند همچون جوانان رفتار کنند.

گم‌شدن سن نوجوانی در خانواده‌ها و سیاستگذاری‌ها دست‌کم می‌تواند عوارضی مانند گرایش به جراحی‌های زیبایی داشته باشد و تداوم این امر در بزرگسالی مسلما مشکلات مهم‌تری پیش خواهد آورد.