تلویزیون را به سینما ترجیح می‌دهم

ساخت موسیقی فیلم هم مانند خود فیلم در گام اول نیازمند برقراری ارتباط با مخاطب است. در واقع اگر مخاطب اثری را نپذیرد و با آن ارتباط برقرار نکند هنرمند نتوانسته به بخشی از آنچه می‌خواهد برسد. همیشه تلاشم این بوده که بتوانم ارتباط خوبی با اثر داشته باشم و حتی اگر نتوانم ابتدای کار این ارتباط را برقرار کنم، از کارگردان اثر درخواست می‌کنم به من برای ارتباط با آن کمک کند تا این مسیر را با هم هموار کنیم.

اگر با کارگردانی چند بار سابقه همکاری داشته باشم و خط فکر همدیگر را بشناسیم، پذیرش کار راحت‌تر صورت می‌گیرد و بحث مالی هم کمتر مطرح می‌شود، چراکه ما در کارهای قبل با روحیه هم آشنا شده‌ایم، بنابراین ارتباط با کار ارزش زیادی دارد و اولین مرحله پذیرش است.

در مواقع بسیاری موسیقی شکل گرفته در ذهن من ساز و صدای خود را نیز به همراه دارد و در برخی موارد هم سازهای مختلف بعد از نوشتن تم اصلی امتحان می‌شود که البته این روند با نظرات کارگردان جلو می‌رود البته اگر این صلاحیت را در کارگردان کار ببینم و او صلاحیت دخالت داشته باشد. برخی کارگردانها به وارد شدن به این بخش علاقه ندارند و برخی دیگر دانش آن را.

ما تم‌های اولیه را می‌نویسیم که البته این کار با ساخت تیتراژ آغاز می‌شود. بعد از ساخت تیتراژ نمونه کلی ساخت راحت‌تر متصور می‌شود تا در نهایت به مرحله ضبط می‌رسیم.

قبل از پاسخ به این سوال باید توضیحاتی ارائه کنم. موضوع دسته‌بندی یا در بیانی عوامانه، باندبازی در سینما زیاد است. نوع فعالیت در سینما کاملا متفاوت با تلویزیون است. در سینما ارتباطات حرف اول را می‌زند. معمولا در حوزه سینما فعالیت نمی‌کنم چون دنبال این ارتباطات نیستم. اما در تلویزیون این موضوعات وجود ندارد. برای من کار در تلویزیون راحت‌تر و دلپذیرتر بوده است. البته کار در تلویزیون جلوه بهتری دارد، اما در سینما ممکن است یک موسیقی خوب برای فیلم در کنار حواشی یک اثر سینمایی نادیده گرفته شود و همچنین سینما دایره مخاطبان کمتری را شامل می‌شود. بنابراین موسیقی یک فیلم سینمایی خیلی راحت قربانی مسائل حاشیه‌ای می شود.