مشکلات کمبود یک عنصر حیاتی

پیروی از یک برنامه ‌غذایی‌ که سبزی‌ها در آن سهمی ندارند، احتمال کمبود منیزیم را بالا می‌برد. فعالیت‌های ورزشی شدید، مصرف داروهای ادرارآور، ملین‌ها، استروئیدها، داروهای شیمی‌درمانی و آنتی‌بیوتیک‌ها مانند جنتامایسین نیز زمینه‌ساز کمبود منیزیم هستند. ابتلا به دیابت و بیماری‌های التهاب روده، اسهال و بیماری‌های مربوط به پانکراس هم زمینه‌ساز بروز علائم کمبود منیزیم است و مصرف زیاد الکل هم از دیگر عوامل ایجاد‌کننده کمبود این ماده‌مغذی محسوب می‌شود.

گرفتگی عضلات، بی‌اشتهایی، تهوع و استفراغ، افزایش تری‌گلیسیرید خون، احتباس آب و سدیم در بدن و اختلال در عملکرد ویتامین D از جمله علائم کمبود منیزیم محسوب می‌شوند. در ضمن افرادی که به کمبود منیزیم دچار هستند، از مشکلاتی مانند افسردگی، اختلال در تمرکز و تحریک‌پذیری رنج می‌برند. مکمل‌هایی همچون MGB6 راه‌حلی مناسب برای جبران این کمبود محسوب می‌شود. ترکیب منیزیم با ویتامین B6 باعث افزایش کارایی و جذب بافتی آن می‌شود. کمبود همزمان منیزیم و ویتامین B6 به فراوانی دیده می‌شود و این دو ترکیب اغلب با هم تجویز
می‌شوند.

ویتامین ‌B6 و منیزیم اثرات مکمل یکدیگر را نیز دارند، به طوری که هم منیزیم و هم ویتامین ‌B6 کارکرد نورون‌ها را تنظیم می‌کنند، اثرات ضداسترس دارند و اثرات بالینی مفیدی بر سندروم پیش‌قاعدگی می‌گذارند. و در برخی شرایط فیزیولوژیک (فعالیت فیزیکی، بارداری، شیردهی و سالمندی) نیاز به هر دوی آنها افزایش می‌یابد.

مکمل خوراکی منیزیم می‌تواند علائم مربوط به طیفی از بیماری‌ها را که احتمالا ناشی از کمبود منیزیم هستند، بخوبی بهبود بخشد. سندروم پیش‌قاعدگی و قاعدگی دردناک، یائسگی (پوکی استخوان) استرس، عصبی‌بودن، تحریک‌پذیری، اضطراب و اختلالات خواب از جمله این مشکلات هستند. البته مشکلات رفتاری در کودکان با وزن 10 کیلوگرم به بالا و گرفتگی عضلات پا در بارداری (توجه داشته باشید که در بارداری منیزیم باید تنها در صورت نیاز تجویز شود) را هم جزو این مشکلات به حساب آورد. اگر پزشک برای شما مکمل منیزیم تجویز کرد، بهتر است مقدار دارویی این مکمل را در طول روز تقسیم و آن را همراه غذا میل کنید.

پروفسور سیدعلی احمدی‌ابهری

 روان‌پزشک و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران