سینمای ایران ویترین می‌خواهد

 از جوایز ریز و درشت حاشیه‌ای این جشنواره که بگذریم، نخل طلای عباس کیارستمی به واسطه فیلم «طعم گیلاس» مهم‌ترین اتفاق سینمایی برای ایران تا پیش از دریافت اسکار فرهادی بود. اما موفقیت کیارستمی در کن و دریافت اسکار فرهادی چقدر می‌تواند سینمای ایران را در بازار‌های جهان معرفی کند؟ با این که سینمای ایران همواره طی 2دهه اخیر در جشنواره‌های متعدد خارجی حضوری تاثیرگذار داشته و بسیاری هوادار برای خود دست و پا کرده، اما هیچ‌گاه از این قابلیت مهم برای عرضه فیلم‌های ایرانی به بازارهای جهانی استفاده درستی نشده است.

بازار فیلم، محلی برای عرضه و تقاضای آثار سینمایی داخلی و خارجی است، اما به درستی از این ظرفیت برای سینما استفاده نشده است. در سال‌های اخیر به وجه تجاری سینمای ایران آنچنان که باید توجه نشده و فیلم‌های سینمایی کشور فقط در عرصه داخلی عرضه شده‌اند. بازار جهانی برای فیلم‌های ایرانی همیشه مغفول مانده است در صورتی که می‌توان با برنامه‌ریزی دقیق برای به دست آوردن بازار فیلم در مناطق مختلف جهان از جمله آسیا و کشورهای اسلامی و فارسی زبان تلاش کرد. نگاه دنیا سال‌هاست به سینمای ایران جلب شده، اما تاکنون از این ظرفیت به درستی استفاده نشده است. بازار جهانی همواره تشنه و میزبان سینمای پاک ایران است و در چنین شرایطی باید سینمای ایران بخوبی عرضه شود.

شرکت در جشنواره‌های مختلف جهانی، حضور در بازارهای بین‌‌المللی و... همه همچون سکوی پرتابی است که باعث می‌شود فیلم‌های سینمای ایران در نمایش‌های مختلف جهانی حضور داشته باشند، اما برخی فیلم‌های ارسال شده در این عرصه از ابتدا معلوم است شانسی برای موفقیت در بازار کن ندارند. این‌که چه فیلمی از سینمای ایران در این بازار شرکت کند به سیاستگذاری‌های مسوولان سینمایی بستگی دارد. اما به نظر می‌رسد این‌که چه فیلمی حضور پیدا کند چندان اهمیت ندارد. اگر 20 فیلم از ایران به این بازار برود که 5 تای آن چندان کیفیت لازم را نداشته باشد، اشکالی ندارد، مهم این است در کن بازاری به نام سینمای ایران داریم. حضور در بازار کن هم یعنی این‌که می‌خواهیم سینمای ایران را در جهان مطرح کنیم. ما نمی‌توانیم بنشینیم و ببینیم برای آنها چه فیلمی جذاب است و برای جلب توجه آنان برنامه‌ریزی کنیم. همان‌طور که در سال‌های گذشته فیلم‌هایی داشتیم که برخی منتقدان ایرانی آن را فاقد ارزش خواندند، اما در جشنواره‌های جهانی حضور موفقی داشتند.

در بازارهای جهانی، برخی شبکه‌های تلویزیونی و محافل خاص سینمایی از فیلم‌های ایرانی به عنوان یک نمونه استفاده می‌کنند.

به عنوان مثال دانشجویی که در زمینه جامعه‌شناسی جهانی تحقیق می‌کند با خرید فیلمی بومی از ایران تحقیقات خود را کامل کرده و همین طور مجامع خاص فرهنگی از فیلم‌های ایرانی بهره می‌برند.

از آنجا که کن، بزرگ‌ترین بازار بین‌المللی سینمای جهان است، حتما باید نمایندگان سینمای ایران در آن حضور داشته باشند، حتما باید بخش خصوصی در این بازار حاضر شود، حتما باید مدیران سینمایی، سینماگران و تهیه‌‌کنندگان در این بازار فیلم ببینند و با همکاران خود در اقصا نقاط جهان به بحث و تبادل نظر بپردازند تا نگاهشان به سینمای دنیا به روز شود و این بحث و تبادل نظر باعث تاثیر در ساختار فیلم‌های ایرانی می‌شود و سینماگران ما فیلم‌هایی بسازند که ارزش عرضه بین‌المللی را داشته باشد.

فیلم‌های ایرانی باید از 2 ویژگی برخوردار باشند تا بتوان آنها را در سطح بین‌المللی عرضه کرد؛ نخست داشتن زبان جهانی و دیگر کیفیت فنی.

سینمای ایران در بعضی موارد فیلم‌هایی را برای عرضه بین‌المللی در دست دارد، اما آنها از کیفیت فنی، صدا و تصویر مناسب و لازم بین‌المللی برخوردار نیستند. باید گفت حضور دست‌اندرکاران یک فیلم و مدیران سینمایی و سینماگران و حتی صدابرداران و فیلمبرداران در کن باعث می‌شود آنها از امکانات به روز دنیا آشنا شوند و سطح کیفی فیلم‌ها ارتقا یابد.

مهم‌ترین اقدام این است که سینمای ایران را به شکل زیباتر در جهان عرضه کنیم و حضور داشتن در بازار بین‌المللی و جهانی بسیار اهمیت دارد.