فیلمی که بی‌مقدمه اکران شد

چه شد که اولین فیلم سینمایی شما آخرین سرقت شد؟

من از سال 83 در سینما، تئاتر و تلویزیون به عنوان دستیار کارگردان فعالیت می‌کنم و فارغ‌التحصیل رشته کارگردانی سینما از دانشگاه جامع علمی- کاربردی هستم. اما سال 88 تصمیم گرفتم تا اولین فیلم بلند سینمایی‌ام را بسازم. فیلمنامه‌ای به نام «نشان عشق» داشتم که دارای تم اجتماعی بود اما بعد از مذاکراتی که با تهیه‌کنندگان مختلف کردم، موفق نشدم این سناریو را بسازم.

طی آشنایی که با رضا درمیشیان داشتم با آقای غلامرضا موسوی (تهیه‌کننده فیلم) آشنا شدم. ایشان پیشنهاد کردند تا برای اولین فیلم سینمایی‌ام، یک کار کم‌حاشیه دست بگیرم. از همه کارها کم‌حاشیه‌تر هم ژانر کمدی است. رضا درمیشیان و آقای دری فیلمنامه‌ای داشتند که در اختیار من قرار گرفت، تغییراتی را روی فیلمنامه اعمال کردم و یکی دو شخصیت از کار حذف شد و نهایتا به فیلمی تبدیل شد که الان روی پرده سینماهاست.

دقیقا به همین خاطر بود. خاطره اسدی تا حالا کار کمدی انجام نداده است​ یا ایرج نوذری هرگز کار طنز انجام نداده بود.

البته پوریا پورسرخ قبل این کار در یکی دو کار کمدی مثل «شیر و عسل» و یا «چراغ قرمز» بازی کرده بود اما بعد از آخرین سرقت بیشتر به سمت این کارها رفته است و همین طور بقیه بازیگران نیز کمتر در کارهای کمدی بازی کرده بودند که این کار باعث می‌شد فیلم از کلیشه بودن خارج شود.

امیدوارم فیلم بتواند مخاطب خوبی داشته باشد اما این را هم باید در نظر بگیریم که ما واقعا 2 شب قبل از اکران متوجه این موضوع شدیم. ابتدا قرار بود فیلم را در گروه استقلال و بعد از «ضدگلوله» اکران کنیم اما ​ یکباره گفتند که فیلم باید در گروه آزادی و به جای سیب و سلما اکران شود و واقعا غافلگیر شدیم. به همین دلیل تا امروز تبلیغات شهری و تیرزهای ما شروع نشده است و اسم فیلم هم یک مقدار برای مردم گمنام است. البته دلیل این گمنامی این است که فیلم به جشنواره 29 نرسید و جشنواره 30 را هم به دلیل قانون دبیر جشنواره (در مورد داوری‌نشدن فیلم‌هایی که تهیه‌کنندگانش داور جشنواره باشند) از دست داد. به همین دلیل با شروع تبلیغات فیلم وضعیت ما خیلی بهتر خواهد شد.

البته ما قرار بود فیلم را اواسط تیر اکران کنیم، اما اتفاقات عجیب و غریبی از ابتدای سال افتاده که برای هیچ​کس قابل پیش‌بینی نبوده است. در این شرایط واقعا قدرت انتخاب و اختیار ندارید و همه چیز تبدیل به اجبار شده است. اگر ما فیلم را در این زمان اکران نمی‌کردیم شاید دیگر شانس اکران نداشتیم. در واقع، برای همین هم که فیلم اکران شده، خدا را شکر می‌کنم.