از «بنایی» تا قهرمان ملی

در فصلی که ماریو گومز یک بار دیگر بهترین مهاجم بایرن جلوه کرده و آری‌ین روبن در 3 ماه آخر آن به روزهای اوجش بازگشته و تونی کروس روز به روز بهتر شده، ریبه‌ری نسبت به گذشته‌اش نزول محسوسی داشته، اما او مرد میدان‌های بزرگ است. گل سریع و محکم او در الیانز إره‌نا بود که رئال مادرید را در مسیر قبول شکست 2 بر یک در مسابقه رفت مرحله نیمه‌نهایی قرار داد و هر چند در بازی برگشت ندرخشید، اما برخلاف گذشته در جهت اهداف تیمی حرکت کرد و حاشیه‌های زیادی نیافرید. ریبه‌ری از تابستان 2007 که به باواریا آمد، هر سال صحبت رفتن‌اش از آنجا را مطرح کرده، اما به نظر می‌رسد در 29 سالگی جهان‌گشایی‌های او و میل به چالش‌های تازه نزد او به حداقل رسیده باشد و اگر بایرن شنبه‌شب فاتح جام شود (چیزی که وی بشدت می‌طلبد)‌، او دلیلی برای رفتن از مونیخ نخواهد دید. ریبه‌ری که گرفتاری‌هایش در بیرون از میادین فوتبال کم نبوده و در یک حادثه رانندگی در 2 سالگی‌اش بخشی از صورتش بشدت مجروح و مخدوش شد و «صورت زخمی» نام گرفته فوتبال حرفه‌ای را با تیم‌های درجه دوم و سوم و معمولی فرانسه مانند بولون، السی و استاد برستواز شروع کرد و در متز مطرح و در مارسی یک ستاره شد و بایرن که او را خرید در 5 سالی که از آمدن وی می‌گذرد او را در 135 مسابقه رسمی خود در خدمت داشته و از 45 بار گلزنی وی بهره‌مند شده است. او که متولد منطقه بولون سورمر فرانسه است و خانواده‌اش کارگرانی با حداقل درآمد بودند، به سبب شرایط و محیط سخت و جانکاه زندگی‌اش تبدیل به یک جنگنده تمام عیار در میادین فوتبال شده و تکنیک بالای او باعث نشده که از دوندگی و ستیز و پیکارهای فیزیکی با رقبا غافل بماند. او حتی مدتی به عنوان کارگر ساختمانی در کنار پدرش در این حرفه و در شغل بنایی فعال بود و آن دست تجربیات از ریبه‌ری مردی ساخته که شاید تندخویی‌هایش مساله‌ساز باشد، اما او اینک یک قهرمان ملی در بولون سورمر است و بیلبوردهای حاوی عکس‌های او همه جا نصب است و بچه‌های فوتبال‌دوست فرانسه او را ستاره نخست خروس‌های آبی می‌دانند؛ خروس‌هایی که با در بر داشتن ریبه‌ری باید 20 روز بعد به جام ملت‌های اروپا هم بروند.