صد حسن و ‌چند‌عیب بزرگ ‌نمایشگاه

اما در کشور ما به رسم خیلی چیزهای دیگر، حکایت‌مان متفاوت است. اینجا ملت از فروردین پول کنار می‌گذارند که برای نمایشگاه اندوخته‌ای داشته باشند و بتوانند با فراغ بال به نمایشگاه کتاب بروند. یعنی نمایشگاه کتاب جزو واجبات زندگی‌شان شده است و بی‌آن که کسی تبلیغ کند یا از آنها بخواهد، شال و کلاه می‌کنند و می‌روند طرف عباس‌آباد و نمایشگاه کتاب.

حالا از اینجای کار به بعد، بقیه چیزها متفاوت می‌شود با سایر کشورها. یعنی از پارکینگ و سرویس‌ها و تهویه و همه چیز دست به دست هم می‌دهند که شوق و ذوق مردم را برای نمایشگاه رفتن بخشکانند.

تمام پارکینگ‌های اطراف مصلی که می‌توانند بسادگی تمام ماشین‌های بازدیدکنندگان را جا دهند، بسته است. فقط و فقط یک پارکینگ مجاور نمایشگاه باز است وسایر پارکینگ های خصوصی که با دریافت مبلغی، اجازه پارک خودروها در آن داده می‌شود. با این اوصاف، معمولا صف‌های طولانی جلوی این پارکینگ ایجاد می‌شود تا ماشینی خارج شود و یک ماشین از این صف به جای خودروی خارج شده جای پارک پیدا کند. یعنی با این اوصاف‌ شما ترجیح می‌دهید بی‌خیال بردن ماشین شوید و از وسایل نقلیه عمومی استفاده کنید، اما حسابش را بکنید بعد از دیدن نمایشگاه و خرید کتاب چه مصیبتی باید تحمل کنید با چهار پنج کیسه کتاب و ایستادن در صف اتوبوس یا پرس‌ شدن توی واگن‌های مترو...

از آن طرف، به فرض که جای پارک پیدا کردید و راهی نمایشگاه شدید، به محض این که پایتان را توی شبستان بگذارید، وضعیت تهویه به اندازه‌‌ای نامناسب است که هرم گرما توی صورت‌تان می‌زند و بعد از یک‌ربع قدم زدن در محوطه نمایشگاه باید نیروهای اورژانس به فریادتان برسند و از خفگی نجات‌تان دهند.

صف‌های طولانی ماشین‌های جابه‌جا‌کننده مسافران در محوطه نمایشگاه و نبودن مکان‌هایی برای استراحت خانواده‌ها و موارد دیگری از این دست هم مزید بر علت شده است تا به‌رغم تمام زحمت‌های برگزارکنندگان آن و غرفه‌چینی‌های مناسب و شکل و شمایل خوب سالن‌ها و تمام خوبی‌های دیگر آن، عطای نمایشگاه را به لقایش ببخشند و برای خرید کتاب به همان کتابفروشی‌های سطح شهر اکتفا کنند... .

زینب مرتضایی فرد / گروه فرهنگ و هنر