نوزادی به نام نمایش خانگی

 این روزها می‌توانیم از سوپر محله فیلم‌ها و سریال‌هایی را بخریم که فقط تولید شده‌اند تا هر ساعتی که دلمان خواست مقابل تلویزیون لم بدهیم و تماشایشان کنیم، اگر هم هوس کردیم می‌توانیم چندبار آنها را تماشا کنیم یا اصلا در نیمه رهایش کنیم و برویم دنبال زندگی‌مان. اصلا جذابیت چنین آثاری در این است که می‌توانی انتخاب کنی وقتت را بگذاری برای تماشای یک سریال معمایی و پرهیجان یا یک فیلم شاد و سرگرم‌کننده یا یک انیمیشن دوبله شده که با بچه‌ها بنشینی تماشا کنی و حالش را ببری. چه چیزی بهتر از این؟ اما انگار شبکه نمایش خانگی فقط برای من و توی مخاطب یک خوش‌اقبالی به حساب نمی‌آید. برای هنرمندان، دفاتر تولید این آثار، دوبلورها و توزیع‌کنندگان هم یک فرصت قابل توجه محسوب می‌شود. دیگر با آنهاست که خودشان تحلیل و بررسی کنند و ببینند من و توی مخاطب چه نوع آثاری را بیشتر دوست داریم و دلمان می‌خواهد فیلم‌ها و سریال‌های شاد و سرگرم‌کننده تماشا کنیم یا آثار پرهیجان. دوست داریم بترسیم یا حیرت کنیم. دوست داریم بخندیم یا کیف کنیم. از همه اینها مهم‌تر شبکه نمایش خانگی نه محدودیت‌های تلویزیون را دارد و نه الزامات سینما را. فقط و فقط باید بتواند نظر من و تو را جلب کند و البته به قوانین و عرف جامعه پایبند بماند؛ همین و تمام.

شاید وقتی اولین محصولات شبکه نمایش خانگی که سریالی بودند، وارد بازار شدند کمی غر می‌زدیم که چرا باید منتظر قسمت‌های بعدی آن بمانیم، چرا توزیع آنها درست ودقیق نیست و هر روز خدا باید از بقال محله درباره رسیدن قسمت جدیدش سوال کنیم، اما حالا ما هم به نحوه استفاده از این محصولات آشنا شده‌ایم و به تماشای آنها عادت کرده‌ایم. طولی نمی‌کشد که برای خیلی از ما این محصولات به یک اتفاق عادی بدل می‌شوند. عادی از این بابت که به همان سادگی که شیر و ماست و تخم‌مرغ می‌خریم یکی از این محصولات را هم انتخاب کنیم و هر وقت شد تماشایش کنیم. اصلا چه چیزی بهتر از این‌که هر وقت خواستی دستت را دراز کنی و ببینی یک سریال تولید داخل یا یک فیلم یا انیمیشن مطرح دنیا که به فارسی دوبله شده توی دستت هست. با این حساب شبکه نمایش خانگی این روزها یک نوزاد محسوب می‌شود، چون با این همه قابلیت می‌تواند حالا حالاها رشد کند و به یک اتفاق مهم تبدیل شود.

آذر مهاجر/ جام​جم