آنها چگونه می‌اندیشند؟

ـ اصولا برای مردم، نچسب و کسل‌کننده‌ام. کسی از گفت‌وگو با من سر ذوق نمی‌آید.

ـ به همه چیز گند می‌زنم. به قول قدیمی‌ها، دستم خوب نیست.

ـ اگر کسی از من انتقاد کند، فرو می‌ریزم؛ بی‌ارزش می‌شوم و دیگر تا مدت‌ها توان سرپا شدن نخواهم داشت.

ـ اگر کسی عاشقم شود، سعی می‌کنم از هر راهی که شده سزاواری‌ام را به او اثبات کنم چون مطمئنم دیگر در طول زندگی‌ام کسی عاشقم نخواهد شد و این بار هم شانس آورده‌ام!

ـ چه اتفاقی می‌افتد اگر از این دنیا کم شوم؟ آب از آب تکان نمی‌خورد و نبودنم حتی به چشم کسی نخواهد آمد.

ـ حس می‌کنم نمی‌توانم کسانی را که دوست‌شان دارم برای خودم نگه دارم.

ـ امکان ندارد تا پایان زندگی‌ام کاری مهم انجام دهم یا جزئی از فعالیتی ارزشمند باشم.

ـ احساس می‌کنم به اندازه‌ای که دوستان و آشنایانم انتظار دارند شایسته و خوب نیستم.

ـ من یک بازنده‌ام.

ـ نمی‌توانم در اجتماعات ظاهر شوم. از جمع می‌ترسم و در میان مردم احساس آرامش و راحتی نمی‌کنم.

ـ مردم فقط در صورتی به من احترام می‌گذارند که ظاهرم فوق‌العاده باشد، ثروتمند باشم یا موفقیت‌هایی درخشان در کارنامه زندگی‌ام داشته باشم.

ـ اگر نتوانم به اندازه دیگران در کار یا تحصیل یا زندگی خانوادگی موفق باشم، بی‌مصرف و حقیرم.

ـ احساس دیگران درباره‌ام مهم‌تر از احساسی است که درباره خودم دارم.

ـ اگر شخصیت واقعی‌ام را عیان کنم، دیگر کسی دوستم نخواهد داشت.

ـ به اندازه‌ای که باید، ماهر و باهوش نیستم.

ـ لایق عشق‌ورزی و احترام دیگران نیستم.

ـ با هر کسی که آشنا می‌شوم باید خودم را به شکل او درآورم.

ـ وقتی کسی از من انتقاد می‌کند یعنی از من متنفر است.

ـ تا زمانی که دیگران تاییدم نکنند باور نمی‌کنم در عمل به وظایفم موفق بوده‌ام.

ـ می‌ترسم دوستانم ترکم کنند.

ـ خودم را دوست ندارم. دلم می‌خواست آدم دیگری باشم.

ـ دائما از آشنایان و دوستانم می‌پرسم که آیا هنوز دوستم دارند؟

ـ جرات بحث‌کردن با دیگران را ندارم چون می‌ترسم از من عصبانی شوند یا دیگر دوستم نداشته
باشند.

ـ برای دوست پیدا کردن، هر از گاه سبک و سیاق زندگی‌‌ام و حتی ظاهرم را تغییر می‌دهم.

ـ اگر کسی به من اهمیت می‌دهد، احترام می‌گذارد یا دوستم دارد، فقط از سر ترحم است.

ـ وقتی کسی می‌گوید مسوولیتم را به درستی انجام نداده‌ام جرات و جسارتم را برای ادامه کار از دست می‌دهم.

ـ احساس می‌کنم بی‌ارزشم.

ـ هر وقت مشغول انجام کاری می‌شوم بارها و بارها از دیگران می‌پرسم که آیا آن را به درستی انجام می‌دهم؟

ـ معمولا از خواسته‌هایم کوتاه می‌آیم.

ـ در بحث‌ها از موضعم دفاع نمی‌کنم و به سرعت تسلیم می‌شوم.