30 درصد سالمندان بدون مستمری

در تعریفی درست از سالمندی به این جمله می‌رسیم که این دوره از زندگی، دوره استراحت، لذت بردن از زندگی و تجربه آرامشی است که در سال‌های جوانی در پی‌آن دویده‌ایم.

گذشته از باور غلط یکی از دلایلی که سبب می‌شود، دوران سالمندی در ذهن ما تداعی‌کننده کسالت و اندوه باشد، نبود حمایت‌ها و برنامه‌ریزی‌های شفاف دولتی از سالمندان است.

حالا که در هفته سلامت (24ـ 18 فروردین) با شعار جهانی سالمندی و سلامت به سر می‌بریم، بهتر است به شکل روشنی به مرور وظایف حاکمیت در این خصوص بپردازیم، خصوصا که در آمارهای اعلام شده در این هفته، آمده است 30 درصد از سالمندان هیچ مستمری‌ای نمی‌گیرند.

این‌که فکر کنیم 30 درصد از سالمندان کشورمان در اندازه‌ای از رفاه بسر می‌برند که نیازی به دریافت حقوق بازنشستگی، مستمری و هر نوع دریافتی از این قبیل ندارند، اشتباه است.

هرچند در قوانین کار و امور اجتماعی کشور دریافت درآمدی ماهانه در سنین سالمندی نیازمند کارمند یا کارگر بودن در سنین کار یا مستمری‌هایی از نوع پرداخت‌های نهادهایی نظیر بهزیستی یا کمیته امداد است؛ اما مسلما سالمندانی وجود دارند که خارج از این تقسیم‌بندی‌ها بوده و نیازمند دریافت کمک‌های دولتی هستند.

نیازهای مشترک سالمندان احتیاجات عاطفی، معیشتی، احتیاج به تفریح، نیاز به شرکت در زندگی اجتماعی و امنیت تعریف می‌شود که برآورده شدن اغلب این نیازها ارتباط مستقیمی به توانایی مالی آنها دارد. یکی از اصلی‌ترین راه‌های رسیدن به امنیت روانی در دوران سالمندی نداشتن دغدغه معیشت است تا احتیاجات سالمندی شامل داشتن تفریح یا حضور در مناسبات اجتماعی به دست آید.

با این تفاسیر، سیاستگذاران کشور باید در برنامه‌ریزی‌های کلان کشور مانند برنامه‌های توسعه و حتی بودجه‌بندی سالانه برای نهادهای مربوط از وزارت بهداشت و بیمه‌های اجتماعی گرفته تا شهرداری‌ها و انجمن‌های اجتماعی، وظایفی را برای تامین رفاه و نیازهای اجتماعی و روانی سالمندان تعریف کنند.

تجربه آرامش و زندگی آرام، حقی مسلم برای همه سالمندان کشور است که تا 40 سال آینده 24 درصد از جمعیت کشور را شامل خواهند شد.