آواتار، یک گام دیگر تا دنیای واقعی

شو کامورا، از مهندسان ژاپنی تیم سازنده این روبات می‌گوید: زمانی که مجهز به این روبات می‌شوم و بدنم را حرکت می‌دهم، دست‌هایم را مشاهده می‌کنم که به دست‌های روبات تبدیل شده‌اند. زمانی که سرم را تکان می‌دهم با چشم‌اندازی روبه‌رو می‌شوم که با آنچه تا پیش از این داشته‌ام تفاوت می‌کند. به عقیده وی، این یک تجربه عجیب و بی‌سابقه است که موجب می‌شود کاربر انسانی به این فکر فرو رود که آیا واقعا یک روبات واقعی شده است؟!

ارتباط سیستم‌های به کار گرفته شده در این فناوری نوین در نوع خود پیچیده است. سیستم‌هایی که به کلاه مخصوص، جلیقه و دستکش‌های کاربر انسانی متصل شده‌اند دستورالعمل‌های دقیق و با جزئیات کاملی به روبات ارسال می‌کنند که در ادامه و با استفاده از آنها کوچک‌ترین حرکات کاربر مورد تقلید روبات قرار می‌گیرد.

دستکش‌های بسیار نازک پلی‌استری که کاربر انسانی به دست کرده است مجهز به نیمه‌هادی‌ها و ریزموتورهایی است که به وی اجازه می‌دهند تا آنچه ‌ دست‌های مکانیکی لمس می‌کنند را «احساس» نماید. چشمان این روبات چیزی جز دوربین‌هایی نیستند که به شکار تصاویر ظاهر شده در ریز نمایشگرهای ویدئویی مقابل چشمان کاربر مشغول هستند و به این ترتیب به آنها امکان مشاهده سه‌بعدی را می‌دهند.

مهندسان ژاپنی میکروفن‌هایی نیز در این روبات جاسازی کرده‌اند که وظیفه‌شان شکار امواج صوتی است. گرچه این فناوری نوین هنوز در ابتدایی‌ترین مراحل پیشرفت خود قرار دارد، اما کارشناسان بر این باورند در آینده و با انجام مطالعات بیشتر می‌توان آن را قادر ساخت تا وارد محیط‌های سخت و بسیار خطرناک (برای انسان) شده و کارهایی را انجام دهد که به مهارت‌های بسیار ظریف و حساس نیاز دارد. این کارکرد مهم از زمان فاجعه نشت مواد رادیواکتیو در نیروگاه اتمی ‌فوکوشیمای ژاپن پس از زلزله سال گذشته بشدت مورد توجه دانشمندان این کشور قرار گرفته است و آنها سعی می‌کنند نسل جدیدی از روبات‌ها را با تمرکز بر این کارکرد طراحی کنند.

‌Spacedaily‌ / مترجم: مهدی پیرگزی