مجلس فرهنگی؛ فرهنگ غیرمجلسی

اگرچه انتخابات مجلس به‌طور ماهُوی و به‌دلیل بومی‌گرایی و منطقه‌ای بودنش باعث می‌شود تا اغلب نامزدها برای جمع‌آوری رای بیشتر و جذب آرای عمومی از مسائل عمرانی و اقتصادی شهر و منطقه خود سخن بگویند و شعارهای خود را بر این اساس اعلام کنند، اما بر هیچ اهل فهم و تفکری پوشیده نیست که توجه به مسائل فرهنگی و داشتن دغدغه‌های فرهنگی اهمیتش در پرورش و تربیت یک نسل اگر بیشتر از مسائل اقتصادی و عمرانی و... نباشد، قطعا کمتر نیست.

با مروری بر اسامی نمایندگان دوره‌های گذشته مجلس شورای اسلامی، تعداد اندک چهره‌های فرهنگی و صاحب‌نظر در این حوزه در مقایسه با سیاسیون و اهل اقتصاد کاملا نمایان است و شاید به همین دلیل همواره کمیسیون فرهنگی مجلس هم نتوانسته در حد و اندازه‌های لازم و با اقتدار کامل ضمن سیاستگذاری‌های صحیح و دقیق ِفرهنگی، در بعد نظارتی هم موثر و پویا عمل کند و حتی در مواردی شاهد تغییرات گسترده در اعضای کمیسیون فرهنگی در یک دوره از مجلس بوده‌ایم.

به نظر می‌رسد فردا اگر مردم در پای صندوق‌های رای، داشتن پیشینه و دغدغه فرهنگی را به عنوان یکی از عوامل موثر در انتخاب کاندیدای مورد نظر خود لحاظ کنند، در ایجاد یک مجلس فرهنگی تاثیرگذار خواهند بود.

مجلسی فرهنگی که مخالف فرهنگ مجلسی و تزئینی باشد، فرهنگی که متاسفانه این روزها با نظارت نه چندان دقیق نمایندگان مردم و سیاستگذاری‌های سطحی و زودبازده، فرهنگی مجلسی و زینتی شده است؛ فرهنگی که نمود آن را تنها در جشنواره‌ها و مجالس مشابه می‌بینیم و کمتر شاهد برنامه‌ریزی‌های کلان و بلندمدت در حوزه فرهنگ و هنر هستیم.

سینا علی‌محمدی ‌‌/‌‌ گروه فرهنگ و هنر