عصب‌های آسیب‌دیده ترمیم می‌شوند

به گفته وسلی تایر، مجری این طرح تحقیقاتی، بررسی‌های انجام شده روی حیوانات نشان داده این روش درمانی برای حیوانات در مقایسه با دیگر روش‌های درمانی، عملکرد بهتری دارد. اگر عصبی به علت آسیب‌دیدگی قطع شده باشد، پزشک جراح برای درمان فرد آسیب‌دیده بلافاصله او را تحت عمل جراحی قرار می‌دهد تا با استفاده از بخیه دو انتهای قسمت جداشده عصب قطع‌شده را به هم متصل کند، اما حتی در شرایطی که این عمل تحت شرایط کنترل‌شده انجام شود نیز فرد آسیب‌دیده پس از گذشت 3 ماه از انجام عمل جراحی، تنها 30 درصد از توانایی از دست رفته‌اش را باز خواهد یافت. در این روش جدید نه‌تنها میزان بازیابی توانایی از دست‌ رفته فرد بیمار به 2 برابر افزایش خواهد یافت، بلکه دوره بهبود پس از انجام عمل جراحی نیز تنها حدود 2 هفته خواهد بود.

یکی از محدودیت‌های موجود در این زمینه این است که مکانیسم دفاعی بدن در انجام درمان، موانعی را ایجاد می‌کند. به عبارت دیگر پس از گذشت یک ساعت از زمانی که فرد آسیب می‌بیند، در دو انتهای عصب آسیب‌دیده پوشش محافظی ایجاد می‌شود که این پوشش ارتباط بین دو قســـمت آسیب‌دیده را به طور مجدد برقرار نمی‌کند. حتی در صورتی که پزشک پس از انجام عمل جراحی دو قسمت عصب قطع شده را نیز به هم متصل کند، این پوشش ایجاد شده مانع از عبور پیام‌های عصبی خواهد شد. به همین دلیل فرد آسیب‌دیده پس از درمان، بهبود نسبی پیدا می‌کند. بنابراین باید راهکار مناسبی برای ایجاد ممانعت از فرآیند بازسازی عصب آسیب‌دیده وجود داشته باشد.

به گفته این گروه از محققان، برای جلوگیری از انجام این واکنش طبیعی، باید بلافاصله محل عصب قطع شده را با استفاده از محلول نمکی که فاقد کلسیم و محتوی متیلن باشد، شستشو داد. به این ترتیب از انجام واکنش اکسیداسیون در محل آسیب‌دیده جلوگیری می‌شود.

وجود کلسیم و انجام واکنش اکسیداسیون در محل قطع شدن عصب موجب تشکیل اجسام کروی شکلی به نام وزیکول در انتهای عصب می‌شود که پوشش محافظی را در این قسمت ایجاد می‌کند.

زهرا هداوند