شام تبلیغاتی ممنوع

یک حرف خوب: اندازه نگهدار که اندازه نکوست... و از این حرف‌ها!

به هر حال تبلیغات لازم است تا مردم راجع به نامزدها اطلاعاتی کسب کنند. آن هم در زمان ما که عصر، عصر اطلاعات است و حتی انفجار اطلاعات. این وسط، بعضی‌ها ممکن است با توجه به روحیه خاکیشان اهل هیچ تبلیغاتی برای معرفی خود نباشند؛ مثل جناب شیخ ابوسعید ابوالخیر که چون از او خواستند خودش را برای مردم معرفی کند، گفت اعلام کنید که هیچ‌کس بن هیچ‌کس بن هیچ‌کس وارد می‌شود!

در قطب مقابلش نیز ممکن است بعضی‌ها آنقدر اهل تبلیغات باشند که صدای وزارت کشور را هم در بیاورند. طوری که جانشین رئیس ستاد انتخابات کشور با توجه به تجربیات گذشته و به خاطر پیشگیری از تکرار، در روز روشن اعلام نماید که: «برگزاری مراسم شام تبلیغاتی یا دادن هدیه به مردم برای کسب رأی در یک مجمع و فضای عمومی، خلاف قانون است.»

دروغ چرا؟... راستش ما شام تبلیغاتی را که به چشم خودمان ندیده‌ایم. اگرچه شنیده‌ایم حسابی چرب و چیلی است و خب البته واضح و مبرهن است که برای امثال ما که به چربی حساسیت داریم، خوب نیست. ما خیلی زور بزنیم، چیزهایی در حد شکلات تبلیغاتی و لبخند تبلیغاتی را به چشم خودمان دیده‌ایم.

سال‌ها پیش در دهه هفتاد در شهر خودمان یک بنده خدایی نامزد مجلس شده بود و روز و شب، همین‌طور که در خیابان‌های کوچک شهرمان راه می‌رفت، به همه شکلات می‌داد. شکلات برای رفع مشکلات!....در دهه هشتاد نیز یکی از نامزدهای آشنا، یک روز مانده به انتخابات روز جمعه، در کمال وقار آمده بود به اداره محل کار سابقش که هفش 10 سالی بود نیامده بود و می‌رفت پشت میز تک‌تک افراد و دست روی شانه‌شان می‌گذاشت و لبخند می‌زد و اظهار ارادت لازم و کاربردی می‌کرد. معنی لبخندهایش در نگاه ـ شاید هم غلط ـ من این بود که: شب جمعه است، یک رأی بده در راه خدا!