سیاستمداری که بی‌تکلف بود

درست است که می‌گویند مرگ از رگ گردن به انسان نزدیک‌تر است اما نمی‌دانم چرا وقتی شنیدم مریم بهروزی از فعالان زن اصولگرا روز گذشته دارفانی را وداع کرد، جا خوردم.

دیروز در زمان اندکی تمام سایت‌ها پر از این خبر تلخ شد و همه درباره‌اش نوشتند. نوشتند که مدتی بود از بیماری سرطان رنج می‌برد‌.

درباره سابقه مبارزات سیاسی‌اش نوشتند و این‌که از سال 42 وقتی که 18 ساله بود، مرید و مقلد امام (ره) و از سال 50 مستقیما وارد مبارزات سیاسی علیه رژیم ستمشاهی پهلوی شد.

از ساماندهی هسته‌های مقاومت و ایراد سخنرانی‌های افشاگرانه گرفته تا تبادل اخبار و تکثیر و توزیع اعلامیه‌ها و نوارهای سخنرانی که از نجف می‌رسید.

اما جدای از اینها چیزی که کمتر درباره آن گفته یا نوشته شد ، اخلاق خوب او و مدارایش با اهالی عرصه خبر بخصوص خبرنگاران بود.

دیروز هر خبرنگاری که خبر فوت مریم بهروزی را شنید، تصویری از خوبی‌های این فعال سیاسی در خاطراتش ردیف شد. این‌که هرگز تلفنش را روی هیچ خبرنگاری خاموش نکرد.

قولش قول بود و برخلاف بسیاری از اهالی سیاست، بی‌هیچ تکلفی با اصحاب رسانه برخورد می‌کرد. می‌توانست برای خود دم و دستگاه عریض و طویل دفتری تشکیل دهد، اما هرگز این کار را نکرد و خودش پاسخگوی خبرنگاران بود.

مطمئنم اخلاق حسنه و مراوده بسیار خوبی که با خبرنگاران داشت باعث شد تا دیروز هر خبرنگار و روزنامه‌نگاری که خبر درگذشت او را شنید، داغدارش شود و برایش از ته قلب طلب آمرزش از خداوند سبحان کند.

روحش شاد و قرین رحمت الهی.

مریم جمشیدی - گروه سیاسی