هدیه‌ای به نام تب مالت

تماس با قادر میزبانی برای این‌که همراه او حوادث زندگی‌اش را مرور کنیم، ما را به خاطرات سال‌ها قبل می‌برد. زمانی‌که تب مالت برای یک سال و نیم این رکابزن را از ورزش دور کرد: «رشته ورزشی من یعنی خطر. برخلاف ورزشکاران بعضی رشته ها، زندگی ما همیشه با خطر همراه است. بارها و بارها حادثه پشت سر گذاشته‌ام، اما هیچ وقت نمی‌توانم روزهایی را که به تب مالت دچار شدم، فراموش کنم. بسیار جوان بودم و آرزوهای زیادی برای خودم داشتم. از لحاظ شرایط بدنی هم روزهای خوبی را پشت سر می‌گذاشتم، اما یکباره بیمار شدم. تا مدت‌ها پزشکان متوجه نمی‌شدند علت بیماری من چیست. بعد از کلی آزمایش و رفت و آمد، بالاخره فهمیدند من به تب مالت دچار شدم. هنوز هم نمی‌دانم علتش چه بود.

وقتی به این قسمت ماجرا می‌رسد، دوباره حوادث ورزشی‌اش را مرور می‌کند. از تصادف‌هایی که با دوچرخه در طول تمرینات پشت سر گذاشته، می‌گوید و در نهایت بحث را به اینجا می‌رساند که تمام آنها را می‌تواند فراموش کند، اما موضوع تب مالت را هرگز از یاد نمی‌برد: شاید باورتان نشود که برای رهایی از این بیماری بیش از یک سال و نیم از زندگی‌ام دچار مشکل بودم. از روزی که بیمار شدم تا زمانی که نوع بیماری را تشخیص دادند و کارهای مربوط به درمانم انجام شد، نزدیک به 9 ماه طول کشید. تقریبا همین مدت هم سپری شد تا این‌که توان از دست رفته‌ام را دوباره به دست آوردم و توانستم تمریناتم را شروع کنم. وقتی به آن اتفاق فکر می‌کنم، هم ناراحت می‌شوم، هم خوشحال.

قادر میزبانی دلایل ناراحتی و خوشحالی همزمانش را اینطور توضیح می‌دهد: ناراحتی من به این خاطر است که فکر می‌کنم در روزهایی که اوج دوران ورزشی‌ام بود، فرصت یک سال و نیمه‌ای را از دست دادم، اما گاهی فکر می‌کنم این ناراحتی به این خاطر است که من سطحی نگاه می‌کنم. وقتی پروسه درمان من بیش از یک سال طول می‌کشد، حتما عوامل دیگری هم دخیل است. شاید من نباید در آن روزها به مسابقه می‌رفتم. شاید اگر به مسابقه می‌رفتم، اتفاقی برایم می‌افتاد و مجبور می‌شدم برای همیشه دوچرخه‌سواری را کنار بگذارم یا این‌که اتفاق بدتری می‌افتاد. به هر حال ورزش ما پر از خطر است و وقتی با این دید به ماجرا نگاه می‌کنم، می‌گویم شاید این تب مالت یک هدیه از طرف خداوند بود.