بال در بال فرشتگان سپید

تنها 1000 تومان می‌دهید و 2 ساعت بعد در سفیدترین شهر ایران هستید. ورزنه شهری است که در آن کمتر خبری از رنگ‌های سیاه، قهوه‌ای و خاکستری هست. در اینجا بیشتر زنان و دختران چادر سفید به سر می‌کنند. فرقی نمی‌کند در خیابان باشد یا یک جای رسمی. هر چند در این روزها هستند کسانی که چادر سیاه را به چادر سفید ترجیح بدهند. بعضی‌ها می‌گویند به خاطر گرمای کویر است که چادر سفید اینقدر طرفدار دارد و بعضی‌ها آن را به خاطر وجود مزارع پنبه می‌دانند، عده‌ای هم پوشیدن چادر سفید را به خاطر روحانیون زرتشتی می‌دانند که در قدیم در این شهر زندگی می‌کردند. شهری در کنار زاینده‌رود که با پا گذاشتن به آن دیگر هیاهو و ترافیکی در کار نیست. بیشتر وقت‌ها شهر در سکوت فرو رفته است و هر کس مشغول کسب و کار خودش است، مردها در مزارع یا در مغازه‌های آهنگری و زنان در خانه مشغول قالیبافی، سفره‌بافی یا پنبه‌ریسی. در ورزنه مزارع پنبه حرف اول را می‌زند، همان طور که موتور در جابه‌جایی آدم‌ها حرف اول را می‌زند. اگر گذرتان به رباط عباسی افتاد، موتورسواران زیادی را می‌بینید که دور هم به انتظار مسافری نشسته‌اند. در اینجا تا چشم کار می‌کند خانه‌های آجری می‌بینید با سقف‌هایی گنبدی‌شکل و درهای کوتاه. هنوز بافت سنتی شهر که از زمان‌های قدیم به جای مانده، تا حدود زیادی دست نخورده باقی مانده است. ورزنه بناهای تاریخی زیاد دارد که یکی از آنها مسجد جامع شهر است، تنها مسجد ورزنه که موقع اذان شلوغ‌ترین نقطه شهر می‌شود. پل قدیمی و آجری شهر هم هست که با ساخته شدن پل جدید رفت و آمد ماشین و موتورها به آن منتقل شده و پل پیر تنها محل عبور عابران پیاده شده است. آب انبارهای حاج محمد جعفر، مسجد جامع و حاج‌میرزا که زمانی محل ذخیره آب بودند از دیگر دیدنی‌های شهر است. بادگیرهایی که زمانی برای خنک‌کردن خانه‌ها استفاده می‌‌شد و این روزها در ساختمان‌ها تنها جنبه تزئینی پیدا کرده‌اند، آسیاب‌های آبی که برای آرد کردن گندم استفاده می‌شدند، قلعه‌ها و دیوارهایی که در گذشته‌ها، دور شهر کشیده شده بود و حالا فقط چندتایی از آن در اطراف تالاب گاوخونی به جا مانده و جایش را خیابان دایره‌وار دکتر‌بهشتی گرفته است و برج کبوترخانه که بلندترین نقطه شهر محسوب می‌‌شود و از بالایش می‌شود کل شهر را دید، همه چیزهایی است که در کنار چادر سفید زنان از یاد نمی‌رود.

این روزها روی ریگزارهای ورزنه پاراگلایدرسواری و شترسواری هم طرفداران زیادی دارد. می‌توانید روی تپه‌های ماسه‌ای بایستید و پاراگلایدرسوارانی را ببینید که در آسمان صاف کویر اوج و فرود می‌گیرند یا می‌توانید روی ماسه‌ها راه بروید و در چشم انداز کویر غرق شوید.

ورزنه علاوه بر همه اینها تالاب گاوخونی هم دارد. جایی که زاینده‌رود بعد از پشت‌سر گذاشتن سفر 405 کیلومتری‌اش آرام می‌گیرد، فلامینگوها و پرندگان بالایش پرواز می‌کنند و آدم‌ها کنارش می‌ایستند و تماشای غروب آفتاب مسحورشان می‌کند.

عکاسان زیادی از این شهر رویایی یادگاری دارند، این شهر به‌واسطه ویژگی منحصر به فرد زنانش در پوشش یکی از سوژه‌های بکر عکاسان بوده است. اما همین ویژگی گاهی باعث شده است برخی از دیدنی‌های این شهر فراموش شود. یکی از این دیدنی‌ها تپه شن‌های روانی است که شهر در محاصره آنهاست.