مسافرت با چاشنی اعتماد

وقتی به سفر می‌روی اول باید به خودت اعتماد کنی و باور داشته باشی که از پس همه چیز برمی‌آیی بعد باید به همسفرت اعتماد داشته باشی و ایمان بیاوری که او همراه، همراز و همدل است و البته باید به مردمی که با تو به هر نحوی برخورد می‌کنند نیز اعتماد کنی.

فرقی هم ندارد که مرکب سفرت چه باشد یعنی چه با هواپیما، اتوبوس و سواری سفر کنی و چه با قطار و کشتی باید در حین سفر به همراهان اعتماد کنی. ولی واقعا همیشه این اتفاق می‌افتد؟

موبایلت که زوزه می‌کشد و خبرت می‌کند که شارژ باتری‌اش در حال تمام شدن است شارژرت را در می‌آوری و دنبال پریز برق به‌راه می‌افتی.

اگر در ترمینال یا فرودگاه و ایستگاه راه‌آهن باشی حتما باجه‌های شارژ موبایل را پیدا می‌کنی، در این باجه‌ها حتی اگر شارژر موبایل را هم همراه نیاورده باشی به احتمال زیاد یکی از شارژرهای موجود به کارت می‌آید. پس موبایل را به برق می‌زنی و منتظر می‌مانی.

بار و بندیلت را به زور در قفسه بالای اتوبوس جا می‌دهی و یک بار دیگر فشارش می‌دهی تا مطمئن شوی با حرکت اتوبوس تکان نمی‌خورد و روی سر خودت یا بقیه نمی‌افتد.

سفر آرامی را شروع کرده‌ای. یک خواب خرگوشی هم مهمان چشم‌هایت شده است. اتوبوس به نرمی پیش می‌رود و سکوتی لذتبخش در فضا حاکم است که یکباره صدای خش‌خش پلاستیک از بالای سرت می‌آید.

چشمت را باز می‌کنی و می‌بینی کسی دارد از بین وسایلت کت تاشده‌ات را برمی‌دارد. علت را که می‌پرسی لبخندی می‌زند و می‌گوید کمی سردم شد و خواستم کتم را بردارم!

در کوپه قطار هم باید وسایلت را بپایی یا حتی شاید در هواپیما و کشتی تا کسی از روی عمد یا سهو به وسایلت دست نزند، ولی این‌طوری که نمی‌شود سفر کرد، سفر فکر آرام و آسوده می‌خواهد، این‌که مطمئن باشی حتی اگر با صدها نفر همراه هستی گزندی به خودت یا اموالت نمی‌رسد.

فقط یک بار تجربه منفی از سفر کافی است که تو دیگر اعتمادت را به همه چیز و همه‌کس از دست بدهی و ترجیح دهی به جای آرام نشستن و غوطه خوردن در دنیای درونت مراقب دیگران باشی.

سفر کردن خیلی شیرین است، اصلا پاگذاشتن در یک دنیای ناشناخته است، سفر یعنی لمس چیزی که تا به حال از تو دور بوده، ولی سفر، اعتماد کردن می‌خواهد؛ اعتماد به خودت، به همسفرت و همه آنهایی که در مسیرت قرار می‌گیرند.