ما و نعمتی به نام امنیت

شاید در این میان نعمت امنیت بیش از هر چیزی دچار فراموشی می‌شود، چرا که همه ما به شکلی در زندگی به فکر سلامتی خود هستیم و در رفتار فردی لااقل مسائل بهداشتی را رعایت می‌کنیم و نسبت به آن گاه دچار وسواس هم می‌شویم و حداقل‌ها را هم به همین منظور رعایت می‌کنیم، هر غذایی را تناول نمی‌کنیم، هر نوشیدنی را نمی‌نوشیم و هر دارویی را مصرف نمی‌کنیم، همین‌طور به آسایش خود توجه وافری داریم، به بهترین‌ها فکر می‌کنیم تا آنجا که گاه چنان دچار تفریط می‌شویم که به تجمل‌گرایی روی می‌آوریم و آسایش را با رفاه‌طلبی و دنیازدگی اشتباه می‌گیریم.

برای این دو مقوله به زندگی فردی بیش از زندگی اجتماعی توجه می‌کنیم و رفتار فردی را بر رفتار و منش اجتماعی ترجیح می‌دهیم؛ هر چند در نعمت امنیت هم قبل از هر چیزی به امنیت جانی و فردی خود اندیشه داریم و افراد پیرامون خود را هم مورد توجه قرار می‌دهیم، با این حال آیا تاکنون در این روزهای سرد زمستانی به این فکر افتاده‌ایم که نعمت امنیت را مورد ارزیابی قرار دهیم و به این مقوله توجه کنیم که واقعا نعمت امنیت بالاترین نعمت‌هاست؟

گاهی وقت‌ها وقتی در منطقه و محله‌ای سرقتی رخ می‌دهد و منزلی مورد دستبرد سارقی قرار می‌گیرد یا منکری خودنمایی می‌کند یا حضور معتادی چهره زندگی اجتماعی را دچار خدشه می‌کند، همه ما همصدا می‌شویم و سخن از ناامنی می‌کنیم؛ ولی آیا تاکنون یک بار هم شده در روزهای عادی زندگی که همه چیز در جای خود قرار دارد، قدردان این نعمت بزرگ شده باشیم؟

آیا تاکنون نیمه شبی به کلانتری محله سرکی کشیده‌ایم تا شاخه گلی تقدیم مامور پلیس کشیک آن کنیم، به او خسته نباشید و دست مریزاد بگوییم و تشکر کنیم که در این دل شب در سایه چتر امنیت او به سلامت و در آسایش به سر می‌بریم.

همین حالا که من و تو به روزمرگی زندگی تن داده‌ایم، مرزبانانی در غربی‌ترین مناطق این کشور بر فراز کوه‌های صعب‌العبور، در دکل‌های دیده‌بانی پربرف، برای امنیت ما چشمانی تیزبین دارند، همین طور در مرزهای شرقی مترصد ایستاده‌اند و در کمین اشرار و قاچاقچیان بلای خانمانسوز موادمخدر، جان به کف دارند، در شهر و کوچه و محله ما، در بازار و همه مراکز تجاری، اقتصادی و مسکونی ما اگر حضور ماموران پلیس را نبینیم، کمتر احساس امنیت می‌کنیم.

یادمان باشد سلامت و آسایش جامعه ما مرهون تلاش سربازان گمنامی است که نعمت امنیت را به ما ارزانی داشته‌اند، باید قدردان آنان باشیم.

محمد خامه‌یار / جام جم